Η ζωή μοιάζει με μια ατέλειωτη παρτίδα σκακιού. Μπαίνουμε στο παιχνίδι χωρίς να γνωρίζουμε τους κανόνες, μαθαίνουμε να μετακινούμε τα πιόνια μας και κάποτε ανακαλύπτουμε πως δεν επιλέξαμε ούτε τη σκακιέρα ούτε τον αντίπαλο.
Στην πορεία θυσιάζουμε βασίλισσες, χάνουμε πύργους, αποχαιρετάμε ανθρώπους που κάποτε υπερασπίζονταν τις κινήσεις μας. Άλλοι παίζουν για να νικήσουν, άλλοι για να κυριαρχήσουν κι άλλοι απλώς για να μη βρεθούν έξω από το παιχνίδι. Οι περισσότεροι, πάντως, ξεχνούν να αναρωτηθούν ποιο είναι το έπαθλο.
Ίσως γι’ αυτό αξίζει να κρατήσουμε τον τρελό. Εκείνον που κινείται διαγώνια, που διασχίζει τα αντίπαλα στρατόπεδα χωρίς να ακολουθεί την προβλεπόμενη πορεία, που δεν αναγνωρίζει ως φυσικό νόμο ό,τι κάποιος όρισε ως κανόνα.
Γιατί η μεγαλύτερη ήττα δεν είναι να χάσεις την παρτίδα. Είναι να περάσεις ολόκληρη τη ζωή σου παίζοντας ένα παιχνίδι που δεν διάλεξες, για να κερδίσεις πράγματα που δεν χρειάζεσαι.
Και το πιο παράξενο; Όταν τελειώσει η παρτίδα, η σκακιέρα παραμένει. Μόνο οι παίκτες αλλάζουν.
🎶 Ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη, σε μελοποιήση του Δημήτρη Παπαδημητρίου, και ερμηνεία του Γεράσιμου Ανδρεάτου.
"Έλα να παίξουμε.
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου.
(Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη)
Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
(Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα)
Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τί τους θέλω;
(Τραβάνε μπρος, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα)
Όλα, και τ’ άλογά μου θα σ’ τα δώσω
Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω
Που ξέρει μόνο σ’ ένα χρώμα να πηγαίνει
Δρασκελώντας τη μια άκρη ώς την άλλη
Γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου