Η βροχή -Η ποίηση του νερού.

Η βροχή δεν πέφτει απλώς από τον ουρανό. Κατεβαίνει σαν μια παλιά ανάμνηση που κουράστηκε να μένει ψηλά, σαν ένα γράμμα που άργησε χρόνια να φτάσει στον παραλήπτη του.

Πρώτα, μια σταγόνα στο τζάμι. Ύστερα μια δεύτερη. Κι έπειτα, ο ουρανός ανοίγει τις μυστικές του βρύσες και η πόλη αλλάζει πρόσωπο. Τα πεζοδρόμια γυαλίζουν, τα φύλλα ανασαίνουν, οι στέγες αποκτούν φωνή. Οι δρόμοι καθρεφτίζουν έναν άλλο ουρανό, χαμηλωμένο στα πόδια των ανθρώπων, σαν να χρειάζεται κι εκείνος να περπατήσει στη γη.

Υπάρχει μια ιδιαίτερη αισθητική στη βροχή. Δεν βρίσκεται μόνο στο γκρίζο των σύννεφων ή στις ασημένιες γραμμές που χαράζουν οι σταγόνες στο φως. Βρίσκεται κυρίως στον τρόπο που μεταμορφώνει τα πράγματα. Το παλιό παράθυρο γίνεται κάδρο, ένα φανάρι αποκτά φωτοστέφανο, ένα μοναχικό δέντρο μοιάζει να ποζάρει για έναν ζωγράφο που δεν θα ολοκληρώσει ποτέ τον πίνακά του.

Η βροχή δεν προσθέτει χρώματα στον κόσμο. Του επιστρέφει εκείνα που η σκόνη της καθημερινότητας είχε κρύψει.

Και υπάρχει εκείνη η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, τόσο αρχαία όσο και η ίδια η γη. Μια ανάσα που αναδύεται από τις ρωγμές του δρόμου, από τους κήπους, από τις γλάστρες των μπαλκονιών. Σαν να ξυπνά κάτω από την άσφαλτο ένας κόσμος που δεν παραδόθηκε ποτέ ολοκληρωτικά στον άνθρωπο.

Οι άνθρωποι, ωστόσο, βιάζονται να προστατευτούν. Ανοίγουν ομπρέλες, επιταχύνουν το βήμα, αναζητούν υπόστεγα. Φοβούνται μήπως βραχούν, λες και το νερό αποτελεί προσβολή στην τάξη της εμφάνισής τους. Κι όμως, υπάρχουν στιγμές που η μεγαλύτερη πολυτέλεια είναι να περπατήσεις χωρίς βιασύνη, να ακούσεις τη βροχή να χτυπά τα φύλλα, να νιώσεις τη δροσιά στο πρόσωπο και να θυμηθείς πως το σώμα δεν είναι μόνο ένα αντικείμενο που πρέπει να προστατεύεται, αλλά κι ένας τρόπος να κατοικείς τον κόσμο.

Η βροχή έχει και τη μουσική της. Άλλοτε ψιθυρίζει στις τέντες, άλλοτε χτυπά τα κεραμίδια σαν αόρατος ντράμερ, άλλοτε ξεσπά με τη δύναμη μιας ορχήστρας που έχασε την υπομονή της. Δεν επαναλαμβάνει ποτέ ακριβώς τον ίδιο ρυθμό. Κάθε σταγόνα είναι μια διαφορετική νότα, κι όλες μαζί συνθέτουν ένα έργο χωρίς συνθέτη, χωρίς παρτιτούρα, χωρίς κοινό.

Ίσως γι’ αυτό η βροχή μάς κάνει να σωπαίνουμε. Όχι επειδή δεν έχουμε τι να πούμε, αλλά επειδή για λίγο ο κόσμος μιλά καλύτερα από εμάς.

Κάποτε, πίσω από ένα τζάμι, η βροχή γίνεται συντροφιά. Ένα βιβλίο μένει ανοιχτό στην ίδια σελίδα, ο καφές κρυώνει αργά, οι σκέψεις περιπλανώνται σε πρόσωπα που έφυγαν, σε δρόμους που δεν περπατήθηκαν, σε αγάπες που δεν πρόλαβαν να γίνουν καθημερινότητα. Οι σταγόνες κατεβαίνουν στο γυαλί και ενώνονται, όπως ενώνονται οι αναμνήσεις όταν παύουμε να τις ταξινομούμε.

Κι εκεί, μέσα στην ακινησία του δωματίου, ανακαλύπτεις πως η μελαγχολία δεν είναι πάντοτε λύπη. Μπορεί να είναι η λεπτή συγκίνηση που γεννιέται όταν κάτι όμορφο περνά από μπροστά σου χωρίς να σου ανήκει.

Η βροχή, άλλωστε, δεν ανήκει σε κανέναν. Πέφτει στις στέγες των πλουσίων και στις αυλές των φτωχών, στα μάρμαρα των μνημείων και στα χώματα των ξεχασμένων χωριών. Δεν γνωρίζει τίτλους, περιουσίες ή αξιώματα. Μόνο που η ίδια βροχή δεν βρίσκει παντού την ίδια προστασία: για κάποιον είναι η απόλαυση ενός απογεύματος πίσω από το τζάμι, για κάποιον άλλον είναι μια στέγη που στάζει, ένα στρώμα που μουσκεύει, ένας δρόμος χωρίς καταφύγιο.

Και τότε η ομορφιά αποκτά το πραγματικό της βάθος. Δεν αρκεί να θαυμάζεις τη βροχή. Πρέπει να αναρωτιέσαι ποιος μένει εκτεθειμένος σ’ αυτήν.

Όταν κοπάσει, η πόλη θα επιστρέψει στις συνήθειές της. Τα αυτοκίνητα θα κορνάρουν, τα βήματα θα επιταχυνθούν, οι άνθρωποι θα ξαναφορέσουν τις στεγνές τους βεβαιότητες. Στις λακκούβες θα μείνουν μικρές λίμνες, κομμάτια ουρανού που ξέχασαν να επιστρέψουν ψηλά.

Κι ίσως ένα σύννεφο να έχει ήδη σχηματιστεί κάπου μακριά, ετοιμάζοντας την επόμενη επίσκεψή του.

Γιατί η βροχή δεν έρχεται μόνο για να ποτίσει τη γη. Έρχεται για να μας θυμίσει πως τίποτα δεν μένει για πάντα στεγνό, ακίνητο, αμετάβλητο. Πως ακόμη κι ο ουρανός χρειάζεται πότε πότε να αδειάζει, για να ξαναγεμίσει.

Κι όταν σταματήσει η βροχή, τίποτα δεν θα είναι ακριβώς όπως πριν. Τα φύλλα θα κρατούν μικρούς καθρέφτες, οι δρόμοι θα γυαλίζουν στο τελευταίο φως κι ο αέρας θα μυρίζει εκείνη την παράξενη καθαρότητα που διαρκεί όσο μια ανάσα.

Η βροχή θα έχει φύγει, μα θα έχει αφήσει πίσω της κάτι από τον ουρανό.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το μυστικό της ομορφιάς: να περνάς από τον κόσμο αθόρυβα και να αφήνεις πίσω σου λίγη περισσότερη ζωή.