Το παιχνίδι των χαρτιών.

Η ζωή μοιάζει κάποτε με μια παρτίδα χαρτιά. Κάποιος ανακατεύει την τράπουλα, κάποιος μοιράζει, κι εμείς καθόμαστε γύρω από το τραπέζι προσπαθώντας να μαντέψουμε τι κρατάνε οι άλλοι στα χέρια τους.

Άλλοι γεννιούνται με άσους. Άλλοι μαθαίνουν να κερδίζουν με δυο ταπεινά ζευγάρια. Υπάρχουν κι εκείνοι που μπλοφάρουν με τέτοια αυτοπεποίθηση, ώστε στο τέλος πείθουν ακόμη και τον εαυτό τους πως έχουν καλό φύλλο.

Στο παιχνίδι των χαρτιών δεν μετράνε μόνο τα φύλλα. Μετράει το βλέμμα, η σιωπή, το ανεπαίσθητο τρέμουλο των δαχτύλων, ο χρόνος που χρειάζεται κάποιος για να πει «πάσο». Μετράει κυρίως όσα δεν λέγονται. Γιατί κάθε παίκτης κρατάει κρυφή την τράπουλά του, όπως κρατάει κρυφές τις προθέσεις του.

Κάποιοι παίζουν για να κερδίσουν. Άλλοι για να αποδείξουν πως είναι καλύτεροι. Κάποιοι ποντάρουν χρήματα, άλλοι φιλίες, έρωτες, αξιοπρέπεια. Και υπάρχουν εκείνοι που, προκειμένου να μη χάσουν, αλλάζουν τους κανόνες την ώρα του παιχνιδιού. Αυτοί συνήθως αποκαλούν την απάτη εξυπνάδα και την ήττα των άλλων προσωπική τους επιτυχία.

Το παράξενο είναι πως, όσο περνούν τα χρόνια, δεν θυμόμαστε πάντα ποιος κέρδισε την παρτίδα. Θυμόμαστε εκείνον που μας χαμογέλασε ενώ μας εξαπατούσε, εκείνον που έπαιξε τίμια ενώ ήξερε πως θα χάσει, κι εκείνον που σηκώθηκε από το τραπέζι χωρίς να προσπαθήσει να πάρει πίσω όσα έχασε.

Γιατί υπάρχουν παιχνίδια που τελειώνουν όταν μαζεύονται τα χαρτιά. Κι άλλα που συνεχίζονται πολύ μετά, μέσα στη μνήμη.

Τελικά, δεν έχει τόση σημασία τι χαρτιά σου μοίρασε η ζωή. Σημασία έχει τι άνθρωπος γίνεσαι παίζοντάς τα.

Και, κυρίως, να ξέρεις πότε πρέπει να αφήσεις την τράπουλα στο τραπέζι και να φύγεις. Γιατί η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να κερδίσεις όλους τους παίκτες, αλλά να μη χάσεις τον εαυτό σου προσπαθώντας να τους νικήσεις.