Τα μαγνητάκια του ψυγείου.

Το ψυγείο είναι ίσως το μοναδικό έπιπλο του σπιτιού που έχει δικαίωμα να εκθέτει δημόσια την προσωπική μας ζωή. Πάνω στη λευκή ή ανοξείδωτη κοιλιά του κρέμονται μικρά κομμάτια από τον κόσμο: ένας Πύργος του Άιφελ, ένα ηλιοβασίλεμα από τη Σαντορίνη, μια βενετσιάνικη γόνδολα, ένα νησί που επισκεφτήκαμε πριν από χρόνια, μια πόλη που υποσχεθήκαμε να ξαναδούμε και δεν ξαναείδαμε ποτέ.

Τα μαγνητάκια του ψυγείου είναι τα πιο οικονομικά ακίνητα της νοσταλγίας. Δεν χρειάζονται οικόπεδο, δεν πληρώνουν ΕΝΦΙΑ και δεν κινδυνεύουν από πλειστηριασμό. Αγοράζονται για λίγα ευρώ, κολλάνε πάνω σε μια μεταλλική πόρτα και αποκτούν ξαφνικά την αξία ενός ολόκληρου ταξιδιού.

Κάθε φορά που ανοίγει το ψυγείο, ανοίγει μαζί του κι ένα μικρό παράθυρο στον κόσμο. Μόνο που έξω από αυτό το παράθυρο δεν υπάρχει πάντοτε η θέα που απεικονίζεται. Υπάρχει η ανάμνησή της. Κι η ανάμνηση, ως γνωστόν, είναι ένας εξαιρετικός σκηνογράφος: αφαιρεί την κούραση, μικραίνει τις αποστάσεις, εξαφανίζει τις καθυστερήσεις και αφήνει μόνο το ηλιοβασίλεμα, το κρασί, το γέλιο και την παρέα.

Παράξενο πράγμα τα μαγνητάκια. Μπορεί να θυμίζουν μια πόλη στην οποία περάσαμε υπέροχα, αλλά και μια πόλη που επισκεφτήκαμε για τρεις ημέρες και χρειαστήκαμε έξι μήνες για να πληρώσουμε την πιστωτική κάρτα. Κανένα μαγνητάκι, ωστόσο, δεν αναγράφει το κόστος του ταξιδιού. Η Ρώμη δεν κοστίζει πια τίποτε πάνω στο ψυγείο. Ούτε η Πράγα ούτε η Κωνσταντινούπολη. Έχουν μετατραπεί σε μικρές, ακίνητες ιδιοκτησίες, απαλλαγμένες από την τουριστική πολυκοσμία και τις τιμές των ξενοδοχείων.

Κάποια άλλα μαγνητάκια δεν αγοράστηκαν ποτέ από ταξίδι. Ήρθαν δώρο από φίλους, συγγενείς, παιδιά που επέστρεψαν από διακοπές κρατώντας κάτι μικρό για το σπίτι. Αυτά έχουν μια διαφορετική αξία. Δεν θυμίζουν απλώς έναν τόπο, αλλά έναν άνθρωπο που, ενώ βρισκόταν μακριά, μας σκέφτηκε αρκετά ώστε να αγοράσει ένα αντικείμενο που θα χωρούσε στην παλάμη του.

Και κάπως έτσι, το ψυγείο μετατρέπεται σε έναν ιδιότυπο οικογενειακό χάρτη. Εδώ η Κρήτη, παραδίπλα η Ρώμη, πιο κάτω ένα νησί του Αιγαίου, δίπλα στο σημείωμα του υδραυλικού και στη λίστα με τα ψώνια. Ολόκληρη η γεωγραφία του κόσμου συνυπάρχει με δύο λίτρα γάλα, μισό λεμόνι και ένα τάπερ που κανείς δεν θυμάται πότε μπήκε εκεί.

Ίσως τελικά αυτή να είναι η γοητεία τους. Τα μαγνητάκια δεν χρειάζονται κορνίζες, ειδικούς φωτισμούς ή θέση σε κάποιο ράφι. Ζουν ανάμεσα στα καθημερινά. Αντέχουν τα ανοίγματα και τα κλεισίματα της πόρτας, τους κραδασμούς της κουζίνας, τις μετακομίσεις και τις μικρές ανακαινίσεις της ζωής. Μένουν εκεί, αθόρυβα, ενώ εμείς αλλάζουμε.

Κάποτε, βέβαια, το ψυγείο θα χρειαστεί αντικατάσταση. Τότε θα ξεκολλήσουν ένα ένα, θα συγκεντρωθούν πάνω στον πάγκο και θα περιμένουν να αποφασίσουμε ποια αξίζουν να μεταφερθούν στο καινούργιο. Θα ανακαλύψουμε πως ορισμένα έχουν ξεθωριάσει, άλλα έχουν σπάσει, μερικά δεν θυμόμαστε καν από πού προέρχονται.

Κι όμως, ίσως κρατήσουμε ακόμη κι εκείνο το άγνωστο μαγνητάκι.

Γιατί δεν κρατάμε πάντα τον τόπο που απεικονίζει. Κρατάμε τον άνθρωπο που ήμασταν όταν το αποκτήσαμε.

Και το ψυγείο, χωρίς να το γνωρίζει, δεν συντηρεί μόνο τα τρόφιμα. Συντηρεί και μερικά κομμάτια της ζωής μας που αρνούνται πεισματικά να λήξουν.