Το πρωί έχει μια παράξενη ιδιότητα: όσο περισσότερο πλησιάζει η ώρα που πρέπει να σηκωθείς, τόσο περισσότερο το κρεβάτι αποκτά τη βαρύτητα ενός πλανήτη. Το σώμα βυθίζεται στο στρώμα, το μαξιλάρι αποκτά ανατομική τελειότητα και το πάπλωμα μετατρέπεται σε μια μικρή, υφασμάτινη πατρίδα, από την οποία κανείς δεν επιθυμεί να εξοριστεί.
Το ξυπνητήρι επιμένει. Η λογική επιχειρηματολογεί. Οι υποχρεώσεις περιμένουν στην άλλη πλευρά της πόρτας, ντυμένες, βιαστικές και αμείλικτες. Αλλά ο ύπνος δεν διαπραγματεύεται με τη λογική. Προσφέρει εκείνο το περίφημο «πέντε λεπτά ακόμη», που είναι ίσως η μεγαλύτερη χρονική απάτη στην ιστορία της ανθρωπότητας. Πέντε λεπτά στο ρολόι, μισή αιωνιότητα στο όνειρο.
Κι όσο έξω ο κόσμος ξεκινά την καθημερινή του παράσταση, μέσα στο κρεβάτι συντελείται μια σιωπηλή επανάσταση. Ο άνθρωπος αρνείται προσωρινά να γίνει εργαζόμενος, καταναλωτής, οδηγός, ασθενής, πελάτης, πολίτης με υποχρεώσεις και προθεσμίες. Παραμένει ένα ζεστό σώμα που δεν έχει ακόμη παραδοθεί στην κοινωνική του ταυτότητα. Δεν είναι τεμπελιά ακριβώς. Είναι η τελευταία στιγμή πριν από την επιστράτευση.
Ίσως γι’ αυτό ο πρωινός ύπνος είναι τόσο γλυκός. Δεν κοιμόμαστε μόνο επειδή νυστάζουμε. Κοιμόμαστε λίγο ακόμη επειδή γνωρίζουμε, έστω ασυνείδητα, τι μας περιμένει όταν ανοίξουμε τα μάτια. Ο ύπνος είναι το τελευταίο καταφύγιο όπου οι εκκρεμότητες δεν έχουν ακόμη αποκτήσει φωνή, οι λογαριασμοί δεν έχουν ημερομηνία λήξης και οι άνθρωποι που μας περιμένουν δεν έχουν προλάβει να ζητήσουν τίποτε.
Βέβαια, κάποια στιγμή σηκωνόμαστε. Όχι επειδή νικήσαμε τον ύπνο, αλλά επειδή η πραγματικότητα έχει καλύτερο ξυπνητήρι: τις ανάγκες μας.
Και τότε αρχίζει η μεγάλη καθημερινή περιπέτεια, με έναν καφέ στο χέρι και την αμυδρή υποψία πως το καλύτερο κομμάτι της ημέρας μόλις τελείωσε.
Το κρεβάτι δεν μας κρατά επειδή έχει μαγνήτες. Μας κρατά επειδή, για λίγα λεπτά ακόμη, δεν μας ζητά να είμαστε κανένας άλλος από αυτό που είμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου