Το κάλεσμα.

 

Υπάρχουν στιγμές που κάτι μας καλεί χωρίς να έχει φωνή.

Δεν είναι απαραίτητα ένας άνθρωπος που προφέρει το όνομά μας, ούτε μια πόρτα που ανοίγει, ούτε ένας δρόμος που δείχνει καθαρά προς τα πού πρέπει να πάμε. Είναι περισσότερο μια ανεπαίσθητη μετατόπιση μέσα μας. Μια ανησυχία που δεν εξηγείται. Ένα βλέμμα που κρατά λίγο περισσότερο. Μια μελωδία που επιστρέφει χωρίς να την έχουμε ζητήσει. Μια πόλη που δεν γνωρίζουμε και, παράξενα, μας μοιάζει οικεία.

Το κάλεσμα δεν επιχειρηματολογεί. Δεν προσκομίζει αποδείξεις. Δεν περιμένει να συμφωνήσει μαζί του η λογική.

Απλώς επιμένει.

Ίσως γι’ αυτό τα σημαντικότερα καλέσματα της ζωής δεν μοιάζουν αρχικά με αποφάσεις. Μοιάζουν με περιέργεια. Με μια μικρή παρέκκλιση από τη διαδρομή. Με την ανάγκη να κοιτάξει κανείς πίσω από μια κουρτίνα, να πάρει έναν δρόμο που δεν είχε στον χάρτη, να πλησιάσει κάτι που θα ήταν ασφαλέστερο να αφήσει μακριά.

Κάθε κάλεσμα κρύβει μέσα του μια υπόσχεση και έναν κίνδυνο. Η υπόσχεση είναι πως εκεί, λίγο παραπέρα, μπορεί να βρίσκεται κάτι που μας αφορά. Ο κίνδυνος είναι πως, αν απαντήσουμε, δεν θα επιστρέψουμε ακριβώς ίδιοι.

Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό του νόημα.

Δεν μας καλούν πάντοτε για να πάμε κάπου. Μερικές φορές μας καλούν για να φύγουμε από εκεί όπου έχουμε μείνει υπερβολικά πολύ.

Ο έρωτας έχει τα δικά του καλέσματα. Δεν αρχίζει πάντα με μια εξομολόγηση. Μπορεί να αρχίσει με μια σιωπή που διαρκεί περισσότερο απ’ όσο πρέπει. Με μια παρουσία που ξαφνικά αποκτά βάρος. Με μια απόσταση που γίνεται παράξενα αισθητή. Το σώμα γνωρίζει συχνά πριν από τη σκέψη ότι κάτι έχει αλλάξει.

Και η τέχνη καλεί με τον ίδιο τρόπο.

Ένας πίνακας, μια φράση, ένα τραγούδι, μια ταινία μπορεί να ανοίξει μέσα μας ένα δωμάτιο που αγνοούσαμε ότι υπήρχε. Δεν μας εξηγεί τον εαυτό μας. Μας κάνει να τον υποψιαστούμε.

Ακόμη και η ζωή, στις πιο κρίσιμες στιγμές της, δεν φωνάζει. Ψιθυρίζει και καλεί.

Το πρόβλημα είναι πως έχουμε εκπαιδευτεί να ακούμε κυρίως ό,τι κάνει θόρυβο. Τις συμβουλές, τις απαιτήσεις, τις ειδήσεις, τις εντολές, τις κοινωνικές προσδοκίες. Έτσι, το πραγματικό κάλεσμα περνά συχνά απαρατήρητο, επειδή δεν έχει την ένταση που απαιτεί η εποχή.

Κι όμως, μέσα στην ησυχία του μπορεί να βρίσκεται ολόκληρη η ζωή.

Υπάρχουν άνθρωποι που πέρασαν δίπλα μας και δεν τους ακούσαμε. Δρόμοι που δεν πήραμε. Έρωτες που αφήσαμε να περάσουν για να μη διαταράξουν την τάξη μας. Ιδέες που φοβηθήκαμε επειδή ζητούσαν περισσότερη ελευθερία απ’ όση μπορούσαμε τότε να αντέξουμε.

Δεν είναι όλα χαμένες ευκαιρίες.

Μερικά καλέσματα επιστρέφουν.

Όχι επειδή η ζωή έχει υποχρέωση να μας δώσει δεύτερη ευκαιρία, αλλά επειδή ορισμένα πράγματα δεν τελειώνουν όταν τα αρνούμαστε. Μένουν κάπου μέσα μας, σαν ένα τραγούδι που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Και κάποια νύχτα, όταν όλα έχουν ησυχάσει, ξανακούγεται.

Τότε δεν χρειάζεται να ρωτήσεις ποιος καλεί.

Χρειάζεται μόνο να αποφασίσεις αν θα πας εκεί που σε καλούν.