Η Πρόκληση.

 

 

Η πρόκληση δεν βρίσκεται πάντοτε απέναντί μας. Μερικές φορές κατοικεί μέσα μας και περιμένει.

Ένα βλέμμα μπορεί να είναι πρόκληση. Μια σιωπή ακόμη περισσότερο. Μια πόρτα μισάνοιχτη, ένα χέρι που δεν αποσύρεται, μια φράση που σταματά ακριβώς πριν πει αυτό που όλοι κατάλαβαν. Η πρόκληση δεν χρειάζεται να φωνάξει. Αρκεί να αφήσει κάτι ανολοκλήρωτο.

Ίσως γι’ αυτό είναι τόσο ερωτική.

Δεν αποκαλύπτει. Υπαινίσσεται.

Δεν προσφέρει την απάντηση· γεννά την επιθυμία να τη βρεις.

Ο άνθρωπος συχνά επιθυμεί περισσότερο αυτό που δεν του παραδίδεται ολόκληρο. Η απόσταση δημιουργεί ένταση, η αναμονή μεγαλώνει την προσδοκία και το άγνωστο αποκτά μια παράξενη γοητεία. Όχι επειδή είναι πάντοτε καλύτερο από το γνωστό, αλλά επειδή αφήνει χώρο στη φαντασία να ολοκληρώσει αυτό που η πραγματικότητα αρνείται να τελειώσει.

Κάθε πρόκληση έχει ένα όριο.

Και το όριο είναι μέρος της γοητείας της. Αν όλα είναι διαθέσιμα, τίποτα δεν προκαλεί. Αν όλα εξηγούνται, τίποτα δεν συναρπάζει. Αν κάθε μυστήριο λύνεται πριν προλάβει να γεννήσει ερώτηση, η επιθυμία πεθαίνει από υπερβολική πληροφόρηση.

Η εποχή μας, παράξενα, φοβάται το μυστήριο. Θέλει όλα να είναι ορατά, μετρήσιμα, φωτογραφημένα, καταγεγραμμένα. Ακόμη και την επιθυμία προσπαθεί να την κάνει προϊόν με οδηγίες χρήσης.

Όμως η πραγματική πρόκληση δεν χωρά σε οδηγίες.

Είναι εκείνη η μικρή παραβίαση της συνήθειας που σε κάνει να κοιτάξεις ξανά. Να αμφισβητήσεις κάτι που θεωρούσες δεδομένο. Να πλησιάσεις χωρίς να ξέρεις αν πρέπει. Να ανακαλύψεις πως πίσω από αυτό που φοβόσουν ίσως υπήρχε απλώς κάτι που δεν είχες ακόμη καταλάβει.

Κάποτε η πρόκληση είναι ένας άνθρωπος.

Κάποτε μια ιδέα.

Κάποτε η ίδια η ζωή.

Και τότε το ερώτημα δεν είναι αν θα τολμήσεις να την αντιμετωπίσεις.

Το ερώτημα είναι πόσο από τον εαυτό σου είσαι διατεθειμένος να χάσεις για να παραμείνεις ασφαλής.

Γιατί η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι αυτό που βρίσκεται απέναντί μας.

Είναι εκείνο που, κοιτάζοντάς το, μας κάνει να καταλάβουμε πως το όριο δεν ήταν ποτέ έξω από εμάς.

Ήταν πάντα μέσα μας.