Οι αποστάσεις...

Υπάρχουν αποστάσεις που μετριούνται σε χιλιόμετρα και άλλες που δεν χωράνε σε κανέναν χάρτη. Οι πρώτες γεφυρώνονται με δρόμους, οι δεύτερες με μια λέξη που δεν ειπώθηκε, ένα χέρι που δεν απλώθηκε, μια πόρτα που έκλεισε λίγο νωρίτερα απ’ όσο έπρεπε.

Οι άνθρωποι νομίζουν πως απομακρύνονται όταν φεύγουν. Κάνουν λάθος. Μερικές φορές η μεγαλύτερη απόσταση βρίσκεται ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι. Μοιράζονται το σπίτι, το τραπέζι, τις καθημερινές συνήθειες, αλλά όχι πια τον κόσμο τους. Έχουν μάθει τόσο καλά ο ένας τη σιωπή του άλλου, ώστε δεν χρειάζεται πλέον να μιλούν.

Κι άλλες φορές, κάποιος βρίσκεται στην άλλη άκρη της γης και είναι πιο κοντά από εκείνον που κάθεται απέναντί μας. Γιατί η εγγύτητα δεν είναι ζήτημα παρουσίας, αλλά δυνατότητας να φτάσεις στον άλλον χωρίς να χρειάζεται να διασχίσεις τις άμυνές του.

Οι αποστάσεις δεν γεννιούνται πάντοτε από την αδιαφορία. Κάποτε τις δημιουργεί ο φόβος. Ο φόβος μήπως εκτεθείς, μήπως αγαπήσεις περισσότερο, μήπως αποκαλύψεις μια αλήθεια που θα σε αφήσει απροστάτευτο. Έτσι, οι άνθρωποι χτίζουν γύρω τους μικρά τείχη και τα ονομάζουν αξιοπρέπεια, ανεξαρτησία, αυτοσεβασμό. Ύστερα παραπονιούνται για τη μοναξιά τους, αγνοώντας πως ορισμένες φυλακές χτίζονται από μέσα και έχουν την πόρτα ανοιχτή.

Υπάρχουν, βέβαια, και αποστάσεις που είναι αναγκαίες. Από ανθρώπους που μας μικραίνουν, από σχέσεις που απαιτούν να ακρωτηριάσουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας για να χωρέσουμε, από εξουσίες που βαφτίζουν την υποταγή αγάπη. Δεν είναι κάθε απομάκρυνση απώλεια. Μερικές φορές είναι η τελευταία μορφή αυτοσεβασμού που μας απέμεινε.

Το δύσκολο είναι να ξεχωρίσεις πότε απομακρύνεσαι για να σωθείς και πότε για να τιμωρήσεις τον άλλον. Πότε χρειάζεσαι χώρο για να αναπνεύσεις και πότε υψώνεις τη σιωπή σαν όπλο, περιμένοντας να έρθει ο άλλος να παραδοθεί.

Γιατί ο χρόνος δεν μικραίνει όλες τις αποστάσεις. Μερικές τις παγιώνει. Κάθε αναβολή γίνεται συνήθεια, κάθε ανείπωτη λέξη προσθέτει έναν ακόμη όροφο στο οικοδόμημα της αποξένωσης. Κι έρχεται κάποτε η στιγμή που δεν ξέρεις πια αν θέλεις να πλησιάσεις ή αν απλώς νοσταλγείς τον άνθρωπο που ήσουν όταν μπορούσες ακόμη να το κάνεις.

Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι να χάσεις κάποιον. Είναι να παραμένεις δίπλα του και να ανακαλύπτεις πως όσα σας ένωναν ανήκουν πλέον σε μια χώρα που κανείς από τους δυο δεν μπορεί να επισκεφθεί.

Και τότε καταλαβαίνεις πως οι αποστάσεις δεν μετριούνται από το σημείο όπου βρίσκονται δυο άνθρωποι, αλλά από το σημείο μέχρι το οποίο είναι διατεθειμένοι να φτάσουν ο ένας για τον άλλον.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που θα διέσχιζαν ωκεανούς για να σε συναντήσουν, αλλά δεν θα έκαναν ούτε ένα βήμα για να σε καταλάβουν.