Υπάρχει η ώρα που κοιτάζεις στο ρολόι και ο χρόνος που δεν μπορείς να μετρήσεις.
Η πρώτη έχει αριθμούς, δείκτες, προθεσμίες. Σε κυνηγάει από το πρωί, σου υπενθυμίζει τι δεν πρόλαβες και σε προειδοποιεί για όσα πρέπει ακόμη να κάνεις. Ο δεύτερος δεν ενδιαφέρεται για το πρόγραμμά σου. Κυλάει όταν γελάς, σέρνεται όταν περιμένεις, εξαφανίζεται όταν είσαι ευτυχισμένος και γίνεται αβάσταχτα βαρύς όταν πονάς.
Κάπου ανάμεσα στους δύο, ο άνθρωπος ανακάλυψε το διάλειμμα.
Μια μικρή ανταρσία απέναντι στην οργανωμένη εξάντληση. Ένα φλιτζάνι καφέ, ένα τσιγάρο, ένα βλέμμα έξω από το παράθυρο. Για λίγα λεπτά δεν είσαι υπάλληλος του ρολογιού, δεν είσαι υποχρεωμένος να παράγεις, να απαντάς, να προλαβαίνεις. Είσαι απλώς ένας άνθρωπος που κάθεται και αφήνει τον κόσμο να συνεχίσει χωρίς τη δική του συμμετοχή.
Κι όμως, ακόμη κι όταν κάνουμε διάλειμμα, συχνά βιαζόμαστε. Κοιτάζουμε την ώρα για να υπολογίσουμε πόσο χρόνο έχουμε στη διάθεσή μας, λες και ακόμη και η ανάπαυση οφείλει να απολογηθεί για την παραγωγικότητά της. Έχουμε μάθει να μετράμε τα λεπτά, αλλά ξεχάσαμε να κατοικούμε μέσα τους.
Ίσως γι' αυτό το διάλειμμα δεν είναι απλώς μια παύση από τη δουλειά. Είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι η ζωή δεν αποτελείται μόνο από όσα προλαβαίνουμε να κάνουμε, αλλά κι από όσα επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αισθανθεί.
Γιατί η ώρα μπορεί να τελειώνει, αλλά ο χρόνος δεν υπακούει πάντα στους δείκτες. Μια στιγμή μπορεί να χωρέσει μια ολόκληρη ζωή, ενώ μια ζωή μπορεί να περάσει χωρίς να αφήσει πίσω της ούτε μία στιγμή που να μας ανήκει πραγματικά.
Το ρολόι μετράει πόσο διαρκεί το διάλειμμα. Εμείς πρέπει να ανακαλύψουμε πόσο διαρκεί η ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου