Στην αίθουσα του χειρουργείου, ο χρόνος παύει να είναι αυτό που νομίζουμε. Έξω, μετριέται με ραντεβού που καθυστερούν, φανάρια που δεν αλλάζουν, καφέδες που κρυώνουν και λεπτά που χάνονται σε ανούσιες συζητήσεις. Εδώ, μέσα στο χειρουργείο, κάθε δευτερόλεπτο αποκτά ένα βάρος που δεν μπορεί να σηκώσει κανένα ρολόι.
Το βλέμμα συγκεντρώνεται. Τα χέρια κινούνται με ακρίβεια. Οι οθόνες φωτίζουν το πεδίο, τα μηχανήματα κρατούν τον ρυθμό τους και μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων εργάζεται συντονισμένα γύρω από μια εύθραυστη ανθρώπινη ύπαρξη.
Δεν υπάρχει χώρος για περιττές κινήσεις. Ούτε για τον εγωισμό, τη ματαιοδοξία ή τις μικρές βεβαιότητες της καθημερινότητας. Υπάρχει μόνο η γνώση, η εμπειρία, η ευθύνη και η βαθιά επίγνωση πως απέναντι δεν βρίσκεται ένας αριθμός περιστατικού, αλλά ένας άνθρωπος με τη δική του ιστορία, τις αγωνίες του και τους ανθρώπους που τον περιμένουν.
Εδώ ο χρόνος δεν μετριέται απλώς σε λεπτά. Μετριέται σε λειτουργίες που διατηρούνται, σε βλάβες που αποτρέπονται, σε πιθανότητες που κερδίζονται. Σε μια κίνηση που πρέπει να γίνει την κατάλληλη στιγμή και σε μια απόφαση που δεν επιτρέπει δεύτερη σκέψη χωρίς λόγο.
Κι ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αντίφαση του χειρουργείου: για να κερδίσεις χρόνο, πρέπει να ξεχάσεις το ρολόι. Να έχεις εκπαιδεύσει το μυαλό να σκέφτεται καθαρά και τα χέρια να ενεργούν με ακρίβεια, ακόμη κι όταν η ευθύνη κάνει κάθε δευτερόλεπτο να μοιάζει αιώνας.
Γιατί υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος δεν περνά. Κρίνεται.
Και υπάρχουν χώροι όπου η αξία του δεν αποτυπώνεται στους δείκτες ενός ρολογιού, αλλά σε αυτό που θα μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος όταν ανοίξει ξανά τα μάτια του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου