Ο χρόνος δεν περνάει. Εμείς περνάμε μέσα από αυτόν, αφήνοντας πίσω μας ανθρώπους, επιθυμίες, λάθη και εκδοχές του εαυτού μας που κάποτε πιστεύαμε πως θα κρατούσαν για πάντα.
Τον μετράμε με ρολόγια, ημερολόγια και επετείους, λες και αν καταφέρουμε να τον χωρέσουμε σε αριθμούς θα μπορέσουμε κάποτε να τον ελέγξουμε. Μα ο χρόνος έχει τη δική του ειρωνεία. Τρέχει όταν είμαστε ευτυχισμένοι, σέρνεται όταν υποφέρουμε και σταματά εντελώς σε ορισμένες στιγμές που θα θέλαμε να κρατήσουν για πάντα.
Κι ύστερα, κάποια μέρα, ανακαλύπτουμε πως δεν μας γέρασαν τόσο τα χρόνια όσο οι αναβολές. Όσα δεν τολμήσαμε, όσα αφήσαμε για αύριο, όσα περιμέναμε να αλλάξουν από μόνα τους. Ο χρόνος δεν παίρνει μόνο τη νιότη. Παίρνει και τις δικαιολογίες μας, μία προς μία.
Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο λάθος μας είναι ότι ζούμε σαν να διαθέτουμε χρόνο σε αφθονία και αγωνιούμε σαν να μην έχουμε καθόλου.
Και το παράδοξο;
Δεν φοβόμαστε τόσο ότι θα τελειώσει ο χρόνος μας, όσο ότι θα τελειώσει προτού προλάβουμε να ζήσουμε τη ζωή που αναβάλαμε.
Γιατί ο χρόνος δεν είναι αυτό που έχουμε.
Είναι αυτό που μας απομένει, χωρίς κανείς να μας έχει πει πόσο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου