Το χιόνι έχει έναν παράξενο τρόπο να σε ξεγελά. Ντύνει τον κόσμο στα λευκά, σβήνει τις ασχήμιες, μαλακώνει τις γωνίες, κρύβει τις πληγές της γης κάτω από ένα αθώο πέπλο. Ξαφνικά, ακόμη και το πιο άγριο τοπίο μοιάζει παραμυθένιο. Κι όμως, κάτω από αυτή τη σιωπηλή ομορφιά, η φύση συνεχίζει να κρύβει τις σκληρές της αλήθειες.
Οι νιφάδες πέφτουν απαλά, σαν να μην έχουν βάρος. Μα το χιόνι μπορεί να γίνει ασήκωτο. Να κλείσει μονοπάτια, να παγιδεύσει ζωές, να μετατρέψει μέσα σε λίγες ώρες την ομορφιά σε δοκιμασία. Το ίδιο λευκό που μας καλεί να το αγγίξουμε μπορεί να μας αναγκάσει να αναζητήσουμε καταφύγιο.
Κι ίσως εκεί να βρίσκεται η γοητεία του: στην αντίφαση. Στην ομορφιά που δεν εγγυάται την ασφάλεια, στην αθωότητα που δεν αποκλείει τον κίνδυνο, στη γαλήνη που μπορεί να κρύβει μια απειλή.
Το χιόνι δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Είναι η φύση χωρίς τις δικές μας προβολές. Εμείς το βαφτίζουμε μαγικό, ρομαντικό, επικίνδυνο, ανάλογα με το αν το κοιτάζουμε πίσω από ένα ζεστό παράθυρο ή αν βρισκόμαστε μόνοι σε ένα παγωμένο μονοπάτι.
Η μεγαλύτερη απάτη του χιονιού δεν είναι πως κρύβει τον κόσμο κάτω από το λευκό του. Είναι πως μας κάνει να πιστεύουμε ότι ό,τι φαίνεται όμορφο είναι απαραίτητα και ακίνδυνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου