Υπάρχουν μονοπάτια που δεν ανήκουν αποκλειστικά στον άνθρωπο. Κάπου εκεί, ανάμεσα στις οξιές, στα πεύκα και στις σκιερές χαράδρες, η αρκούδα εξακολουθεί να περπατά με τη βεβαιότητα εκείνου που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα.
Με το βαρύ της σώμα και το αργό, φαινομενικά νωχελικό βάδισμα, μοιάζει να κουβαλά πάνω της την ίδια την αρχέγονη μνήμη του δάσους. Μα πίσω από τη δύναμή της κρύβεται μια ευαίσθητη παρουσία, ένα ζώο που αναζητά τροφή, μεγαλώνει τα μικρά του και αποφεύγει, όσο μπορεί, τη συνάντηση με τον άνθρωπο.
Η αρκούδα δεν είναι τέρας των παραμυθιών ούτε τρόπαιο για κυνηγούς. Είναι ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της άγριας ζωής, ένας κρίκος σε μια αλυσίδα που κρατά το δάσος ζωντανό.
Κι όταν τα χνάρια της χάνονται μέσα στα πεσμένα φύλλα, δεν αφήνουν πίσω τους μόνο το αποτύπωμα των πελμάτων της. Αφήνουν μια υπενθύμιση πως η φύση δεν μας ανήκει. Είμαστε κι εμείς φιλοξενούμενοί της- κι ίσως το μεγαλείο μας αρχίζει όταν μαθαίνουμε να συνυπάρχουμε χωρίς να καταλαμβάνουμε τα πάντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου