Το πρώτο χιονάκι.

Το πρώτο χιονάκι έρχεται πάντα σαν παιχνίδι. Μικρές λευκές νιφάδες που ξεγελούν τον ουρανό, χορεύουν στον αέρα και κάθονται ντροπαλά πάνω στα κλαδιά, σαν παιδιά που ανακαλύπτουν για πρώτη φορά τον κόσμο.

Δεν έχει ακόμη τη δύναμη να σκεπάσει τα βουνά ούτε την αυστηρότητα του χειμώνα. Είναι ένα λευκό χάδι πάνω στα τελευταία φθινοπωρινά φύλλα, μια μικρή υπόσχεση πως η φύση ξέρει να αλλάζει φορεσιά χωρίς να χάνει την ομορφιά της.

Τα πουλιά παρατηρούν ξαφνιασμένα, τα μονοπάτια ασπρίζουν δειλά και τα έλατα υποδέχονται τις πρώτες νιφάδες σαν παλιούς φίλους. Κι εκεί, ανάμεσα στις μυρωδιές του βρεγμένου χώματος και στην ανάσα του κρύου, ο κόσμος μοιάζει λίγο πιο αθώος.

Ίσως γι’ αυτό μας συγκινεί τόσο το πρώτο χιονάκι. Γιατί δεν φέρνει μόνο τον χειμώνα· ξυπνά μέσα μας εκείνο το παιδί που κάποτε έτρεχε στο παράθυρο για να δει αν το χιόνι θα στρώσει.

Και για λίγες στιγμές, δεν μεγαλώνουμε, δεν βιαζόμαστε, δεν φοβόμαστε το κρύο. Απλώς σηκώνουμε το πρόσωπο στον ουρανό και αφήνουμε μια νιφάδα να μας θυμίσει πως η μαγεία δεν χάθηκε. Απλώς περίμενε το πρώτο χιονάκι για να επιστρέψει.