Υπάρχουν στιγμές που το βουνό αλλάζει πρόσωπο χωρίς να προειδοποιήσει. Τα σύννεφα κατεβαίνουν χαμηλά, τυλίγουν τις κορυφές, ο άνεμος αγριεύει και τα έλατα αρχίζουν να λικνίζονται σαν να θυμήθηκαν κάποια πανάρχαια ιστορία. Το μονοπάτι χάνεται μέσα στην ομίχλη και το χιόνι, που πριν από λίγο έμοιαζε με παραμύθι, γίνεται ξαφνικά μια λευκή παγίδα.
Όταν ανταριάζει το βουνό, η φύση δεν έχει διάθεση να εντυπωσιάσει κανέναν. Δεν ποζάρει για φωτογραφίες ούτε ενδιαφέρεται για τον θαυμασμό μας. Απλώς αποκαλύπτει τη δύναμή της, θυμίζοντάς μας πως είμαστε επισκέπτες σε έναν κόσμο που προϋπήρχε και θα συνεχίσει να υπάρχει πολύ μετά από εμάς.
Τα ζώα γνωρίζουν τα σημάδια. Αναζητούν καταφύγιο, αλλάζουν διαδρομές, αφουγκράζονται τον άνεμο. Ο άνθρωπος, συχνά μεθυσμένος από την ιδέα πως μπορεί να κατακτήσει τα πάντα, χρειάζεται καμιά φορά μια χιονοθύελλα για να θυμηθεί τα όριά του.
Κι όμως, υπάρχει μια παράξενη ομορφιά στην αγριάδα του βουνού. Μια ομορφιά που δεν χαρίζεται εύκολα, που δεν χωρά σε καρτ ποστάλ, που απαιτεί σεβασμό αντί για χειροκρότημα. Είναι η ομορφιά της φύσης όταν πετά τις διακοσμήσεις της και μένει γυμνή, αληθινή, απρόβλεπτη.
Γιατί το βουνό δεν είναι πάντα εκεί για να μας μαγεύει. Μερικές φορές είναι εκεί για να μας θυμίζει πως δεν είμαστε εμείς οι κυρίαρχοι του κόσμου, αλλά ένα μικρό κομμάτι του.
Και όταν επιτέλους κοπάσει η ανταριά, το βουνό θα ξαναφορέσει τη σιωπή του. Σαν να μη συνέβη τίποτα. Μόνο τα ίχνη στο χιόνι θα μαρτυρούν πως, για λίγες ώρες, η φύση μίλησε στη δική της γλώσσα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου