Τα σύννεφα είναι οι μεγάλοι περιπλανώμενοι αναρχικοί του ουρανού. Δεν πληρώνουν διόδια, δεν υπογράφουν συμβόλαια, δεν έχουν αφεντικά και δεν ζητούν άδεια για να αλλάξουν σχήμα. Σήμερα μοιάζουν με ελέφαντες που ερωτεύτηκαν αερόστατα, αύριο με γυμνές γυναίκες που ξέχασαν τα ρούχα τους σε κάποιο όνειρο και μεθαύριο με τίποτα απολύτως. Κι αυτό είναι ίσως το πιο γοητευτικό τους προσόν.
Τα αγναντεύεις και ξαφνικά ο ουρανός μετατρέπεται σε κινηματογράφο χωρίς εισιτήριο. Η φαντασία σου σκηνοθετεί, ο άνεμος αλλάζει το σενάριο κι εσύ, ξαπλωμένος στην πολυθρόνα του ανύπαρκτου, ανακαλύπτεις πως η πραγματικότητα είναι συχνά πολύ λιγότερο ενδιαφέρουσα από τις παρεξηγήσεις μας μαζί της.
Οι άνθρωποι, αντίθετα, περνούν τη ζωή τους προσπαθώντας να αποκτήσουν σχήμα. Να χωρέσουν σε τίτλους, αξιώματα, ιδεολογίες, τραπεζικούς λογαριασμούς και κοινωνικές συμβάσεις. Χτίζουν τοίχους για να προστατευτούν από τον ουρανό και μετά πληρώνουν ακριβά για λίγη θέα.
Τα σύννεφα δεν έχουν τέτοιες φιλοδοξίες. Δεν χρειάζονται ταυτότητα για να περάσουν τα σύνορα ούτε πιστοποιητικό μονιμότητας για να υπάρξουν. Έρχονται, συμπλέκονται, ερωτεύονται για λίγο, γεννούν βροχή και συνεχίζουν. Αν υπήρχε ένας στοιχειωδώς αξιοπρεπής τρόπος ζωής, ίσως να έμοιαζε περισσότερο με σύννεφο και λιγότερο με ιδιοκτήτη ακινήτων.
Κι όσο τα κοιτάζεις, αρχίζεις να υποψιάζεσαι πως η ελευθερία δεν είναι να πηγαίνεις όπου θέλεις, αλλά να μην είσαι υποχρεωμένος να παραμένεις αυτό που ήσουν χθες.
Άλλωστε, το πιο παράξενο πράγμα στον κόσμο δεν είναι πως τα σύννεφα αλλάζουν συνεχώς μορφή. Είναι πως εμείς, με τόση φαντασία διαθέσιμη, επιμένουμε να μένουμε άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου