Η πέτρα δεν είχε πρόβλημα με τη μοναξιά. Είχε πρόβλημα με τη γεωμετρία. Βρέθηκε ανάμεσα σε δύο βράχους, τόσο κοντά τον έναν στον άλλον, που ούτε να προχωρήσει μπορούσε ούτε να γυρίσει πίσω. Κι όμως, αν τη ρωτούσες, θα σου έλεγε πως δεν είχε βρεθεί εκεί από ατύχημα. Η ζωή, άλλωστε, έχει κάτι παράξενους τρόπους να σε στριμώχνει εκεί ακριβώς όπου αρχίζουν τα ενδιαφέροντα.
Ο αριστερός βράχος ήταν σκληρός και απόλυτος. Ο δεξιός, εξίσου σκληρός, αλλά με μια ανεξήγητη κλίση προς την πρόκληση. Κι ανάμεσά τους η πέτρα, μικρή, πεισματάρα και με μια αξιοθαύμαστη ικανότητα να προσαρμόζεται στις περιστάσεις.
Οι περαστικοί αναρωτιούνταν πώς είχε χωρέσει εκεί. Οι γεωλόγοι μιλούσαν για διάβρωση, πιέσεις και εκατομμύρια χρόνια. Οι φιλόσοφοι για την ανθρώπινη μοίρα. Κανείς τους δεν σκέφτηκε να ρωτήσει την ίδια την πέτρα αν περνούσε καλά.
Εκείνη, πάντως, είχε ανακαλύψει κάτι που οι μεγάλοι βράχοι αγνοούσαν: δεν χρειάζεται να είσαι μεγάλος για να προκαλείς αναταράξεις· αρκεί να βρεθείς στο κατάλληλο σημείο ανάμεσα σε δύο μεγάλες βεβαιότητες.
Και κάπως έτσι, ενώ οι δύο βράχοι συνέχιζαν να καμαρώνουν για τον όγκο και τη σταθερότητά τους, η μικρή πέτρα απολάμβανε το προνόμιο της θέσης της. Γιατί υπάρχουν στενά περάσματα που δεν οδηγούν στην ασφυξία, αλλά στην ανακάλυψη. Κι υπάρχουν στριμώγματα που, αν τα κοιτάξεις από τη σωστή γωνία, μοιάζουν λιγότερο με παγίδα και περισσότερο με πρόσκληση.
Άλλωστε, η φύση δεν είναι ποτέ τόσο αθώα όσο δείχνει στις καρτ ποστάλ. Οι βράχοι έχουν τις μεταξύ τους εντάσεις, οι πέτρες τις μικρές τους φιλοδοξίες και οι σχισμές τα μυστικά τους.
Και η συγκεκριμένη πέτρα; Δεν σκοπεύει να μετακινηθεί σύντομα.
Όχι επειδή δεν μπορεί. Αλλά επειδή, για πρώτη φορά στη ζωή της, βρίσκεται ακριβώς εκεί που πρέπει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου