18/10/26

Βούτυρο στο ψωμί.



Το βούτυρο στο ψωμί είναι μια μικρή πολυτέλεια που δεν χρειάζεται πιστωτική κάρτα, ούτε έγκριση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Μια φέτα ψωμί, λίγο βούτυρο που λιώνει στις χαρακιές της και ξαφνικά η ζωή μοιάζει λιγότερο περίπλοκη. Μέχρι να εμφανιστεί ο διατροφολόγος.

Το ψωμί είναι ο λαός και το βούτυρο η απόλαυση. Το πρώτο σε χορταίνει, το δεύτερο σε πείθει ότι αξίζει να ζεις. Κι ανάμεσά τους βρίσκεται ο άνθρωπος, διχασμένος ανάμεσα σε όσα χρειάζεται και σε όσα επιθυμεί. Από τη μία η χοληστερίνη, από την άλλη η παιδική ηλικία. Γιατί υπάρχει μια στιγμή, όταν το βούτυρο ακουμπά στο ζεστό ψωμί, που δεν τρως απλώς πρωινό· επιστρέφεις για λίγο σε ένα σπίτι όπου κάποιος φρόντιζε να μη σου λείπει τίποτα.

Βέβαια, το βούτυρο έχει και κοινωνική διάσταση. Άλλος το απλώνει με γενναιοδωρία, άλλος το ξύνει με το μαχαίρι σαν να μοιράζει κρατική επιχορήγηση. Υπάρχουν εκείνοι που αγοράζουν γαλλικό βούτυρο με θαλασσινό αλάτι και εκείνοι που μετρούν τις λεπτές στρώσεις για να φτάσει μέχρι το τέλος της εβδομάδας. Η ταξική πάλη, τελικά, μπορεί να αρχίσει κι από το τραπέζι του πρωινού.

Και φυσικά, υπάρχει η περίφημη έκφραση «μου στρώνεις βούτυρο στο ψωμί μου». Σημαίνει ότι κάποιος προσφέρει στον άλλον την τέλεια ευκαιρία να κάνει αυτό που ήδη επιθυμεί. Ο πολιτικός που ψάχνει αφορμή για να επιτεθεί, ο δημοσιογράφος που περιμένει μια γκάφα, ο γείτονας που ακούει πίσω από τον τοίχο· όλοι χρειάζονται λίγο βούτυρο. Όχι για να φάνε, αλλά για να γλιστρήσουν ευκολότερα προς τον σκοπό τους.

Η ζωή, άλλωστε, είναι γεμάτη ανθρώπους που περιμένουν να τους αλείψεις το ψωμί. Άλλοι με καλοσύνη, άλλοι με κολακεία, άλλοι με την αφέλειά σου. Και το χειρότερο είναι πως, όταν καταλάβεις τι συμβαίνει, το ψωμί έχει ήδη τελειώσει.

Γι' αυτό, ας κρατήσουμε τουλάχιστον μια φέτα για τον εαυτό μας. Με καλό βούτυρο, χωρίς ενοχές και χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσουμε σε κανέναν γιατί μας αρέσει.

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να τρώμε στεγνό ψωμί, μόνο και μόνο για να μη ζηλέψει ο διπλανός.


Δεν υπάρχουν σχόλια: