Υπάρχουν πράγματα που τα λόγια τα προδίδουν· κι η μουσική τα διασώζει. Ένα τραγούδι δεν θυμίζει απλώς το παρελθόν. Μας επιστρέφει, για μια στιγμή, στον άνθρωπο που υπήρξαμε όταν το ακούσαμε. Ένα δωμάτιο που χάθηκε, ένα πρόσωπο, ένα καλοκαίρι- όλα μπορούν να υπάρχουν ακόμη, κρυμμένα σε λίγες νότες.
Ίσως γι’ αυτό η μουσική μοιάζει με βυθό: εκεί βρίσκονται τα πράγματα που ο χρόνος δεν εξαφάνισε, αλλά μεταμόρφωσε.
Και κάθε φορά που το ίδιο τραγούδι ξανακούγεται, κάτι αλλάζει. Όχι στη μουσική, αλλά σ’ εμάς.
Ίσως τελικά η μουσική να μην θυμάται το παρελθόν.
Ίσως να το ξαναδημιουργεί.
Γι’ αυτό, καμιά φορά, ας μη λέμε πολλά.
Ας κοιτάμε ψηλά.
Κι αν κάποιος θελήσει πραγματικά να μας βρει, ας μην ψάξει στη σκηνή.
Ας ψάξει στη σιωπή.
"Μ' αρέσει να μη λέω πολλά, μη λέω πολλά
μ' αρέσει να κοιτάω ψηλά
κοιτάω ψηλά στ' ατέλειωτα τραγούδια
με τη σκιά μου να πετώ, να πετώ,
να πιάνω αστέρια στο βυθό
στο βυθό, βυθό της μουσικής σου.
Κι όταν θα πέφτει η παγωνιά, η παγωνιά
να κάνω κύκλους σαν ολό-,
ολόγιομο φεγγάρι στη σκηνή σου.
Μ' αρέσει να μη λέω πολλά, μη λέω πολλά
μ' αρέσει να κοιτάω ψηλά
κοιτάω ψηλά στ' ατέλειωτα τραγούδια
με τη σκιά μου να πετώ, να πετώ,
να πιάνω αστέρια στο βυθό
στο βυθό, βυθό της μουσικής σου.
Κι όταν θα πέφτει η παγωνιά, η παγωνιά
να κάνω κύκλους σαν ολό-,
ολόγιομο φεγγάρι στη σκηνή σου.
Να 'ταν τα φώτα τα θαμπά, τα θαμπά
να 'ταν αστέρια φωτεινά,
φωτεινά στα χέρια να στ' αφήσω.
Μάτια μου ψάξε να με βρεις, να με βρεις
ψάξε στους δρόμους της σιωπής
μοναχός θα σβήνω τη μορφή μου."
🎶 Στίχοι- Μουσική: Γρηγόρης Κλιούμης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου