Ίσως ο Σαίξπηρ ερωτεύτηκε πολύ νέος. Ίσως αργότερα. Ίσως πολλές φορές. Ίσως κάποια από τα πρόσωπα που κατοικούν στα έργα του υπήρξαν πραγματικά και κάποια άλλα γεννήθηκαν μέσα του.
Δεν έχει τόση σημασία.
Σημασία έχει πως κάποτε κατάλαβε αυτό που ο άνθρωπος συνήθως καταλαβαίνει αργά: πως ο έρωτας δεν μας σώζει από τη μοναξιά. Απλώς, για λίγο, της δίνει ένα όνομα.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται όλη η τραγωδία.
Ο Σαίξπηρ ερωτεύτηκε -κι ύστερα άρχισε να γράφει γι’ αυτό. Όχι επειδή βρήκε την ευτυχία, αλλά επειδή βρήκε κάτι πιο ανθεκτικό: έναν τρόπο να διασώσει μέσα στις λέξεις ό,τι η ζωή προορίζεται να του πάρει.
Γιατί τελικά αυτό κάνει ο έρωτας στον άνθρωπο.
Του υπόσχεται αιωνιότητα
και του θυμίζει, ταυτόχρονα,
πως είναι θνητός.
Κι ο Σαίξπηρ, ίσως, δεν έγινε μεγάλος όταν ερωτεύτηκε.
Έγινε μεγάλος όταν κατάλαβε πως ακόμη κι αυτός που αγαπάς περισσότερο απ’ όλους, κάποτε θα φύγει -κι εσύ θα μείνεις να τον ψάχνεις μέσα σε λίγες λέξεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου