Κάθε πόλη κρύβει μια δεύτερη πόλη, αόρατη κάτω από τους δρόμους της. Την πόλη που υπήρξε, την πόλη που θα μπορούσε να υπάρξει και, ίσως, την πόλη που θυμάται χωρίς να γνωρίζει ότι θυμάται.
Το «κλεινόν άστυ», το βράδυ, μοιάζει με βιβλίο που κάποιος άφησε ανοιχτό σε μια άγνωστη σελίδα. Τα φώτα των διαμερισμάτων είναι μικρά παράθυρα προς ζωές που δεν θα συναντηθούν ποτέ. Οι δρόμοι οδηγούν σε δρόμους, οι δρόμοι σε πλατείες, οι πλατείες σε άλλες πλατείες, σαν ένας λαβύρινθος που ξέχασε τον Μινώταυρό του.
Κι όμως, μέσα στον θόρυβο, υπάρχει μια σιωπή.
Ίσως είναι η σιωπή των ανθρώπων που πέρασαν από εδώ και χάθηκαν. Ίσως εκείνων που θα έρθουν. Ίσως η δική μας, όταν κάποτε η πόλη θα συνεχίσει να υπάρχει χωρίς εμάς.
Γιατί κάθε πόλη είναι, κατά κάποιον τρόπο, μια μορφή μνήμης. Κι όπως όλες οι μνήμες, έχει τα κενά της. Εκεί κατοικεί η σιωπή της.
Κάποτε θα φύγουν τα αυτοκίνητα, θα σβήσουν οι επιγραφές, θα αλλάξουν τα ονόματα των δρόμων. Κάποιος άλλος θα περπατήσει εκεί όπου περπατήσαμε εμείς και θα νομίσει πως η πόλη είναι δική του.
Δεν θα γνωρίζει πως, για μια στιγμή, ήταν δική μας.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο μεγάλη σιωπή της πόλης: ότι θυμάται τους πάντες, χωρίς να θυμάται κανέναν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου