Το φθινόπωρο έχει κάτι από τη γυναικεία ψυχή, όχι γιατί οι γυναίκες μοιάζουν με τις εποχές, αλλά γιατί οι εποχές, όπως κι εκείνες, δεν εξαντλούνται στην πρώτη τους εικόνα.
Υπάρχουν φύλλα που κοκκινίζουν πριν πέσουν, σαν να θέλουν να προλάβουν να ζήσουν το τελευταίο τους πάθος. Άλλα κιτρινίζουν αθόρυβα, σαν παλιές επιστολές που ξεθωριάζουν σε συρτάρια κλειστά. Κι άλλα αντιστέκονται πάνω στα κλαδιά, όχι επειδή αγνοούν τον άνεμο, αλλά επειδή δεν είναι ακόμη έτοιμα να αποχωριστούν το δέντρο τους.
Έτσι κι οι άνθρωποι. Άλλοι εγκαταλείπουν πρώτοι, άλλοι εγκαταλείπονται, κι άλλοι μένουν από συνήθεια, βαφτίζοντας την ακινησία πίστη και τον φόβο σταθερότητα.
Το φθινόπωρο δεν είναι η εποχή του τέλους. Είναι η εποχή που αποκαλύπτει τι αξίζει να μείνει και τι έχει ήδη πεθάνει, μολονότι εξακολουθεί να κρέμεται από ένα κλαδί.
Κάποτε, μάλιστα, τα πιο όμορφα φύλλα δεν είναι εκείνα που πέφτουν, αλλά εκείνα που επιμένουν να αλλάζουν χρώμα. Δεν αρνούνται τη φθορά τους· την κάνουν ομορφιά. Ίσως αυτό να είναι το δυσκολότερο μάθημα της ζωής: να μη ζητάς από τον χρόνο να σε κρατήσει ίδιο, αλλά να του επιτρέπεις να σε μεταμορφώσει.
Και τα φύλα του φθινοπώρου; Άλλοτε αρσενικά, άλλοτε θηλυκά, άλλοτε αταξινόμητα μέσα στις επιθυμίες τους, γυμνώνονται από τις βεβαιότητες του καλοκαιριού και αναζητούν μια ζεστασιά που δεν μετριέται σε βαθμούς.
Γιατί υπάρχουν σώματα που ανθίζουν την άνοιξη, σώματα που καίγονται το καλοκαίρι, μα υπάρχουν κι εκείνα που μαθαίνουν να ερωτεύονται όταν πέφτουν τα φύλλα.
Κι ίσως ο πιο μεγάλος έρωτας να μην είναι εκείνος που μας κρατά για πάντα πάνω στο δέντρο, αλλά εκείνος που, όταν έρθει η ώρα να πέσουμε, δεν μας κάνει να φοβόμαστε το έδαφος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου