Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο.

Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο: Το διαχρονικό μανιφέστο του Βασίλη Ραφαηλίδη για τον «ταλαίπωρο Έλληνα».

Υπάρχουν κάποια βιβλία που, αν και γράφτηκαν πριν από δεκαετίες, μοιάζουν σαν να κυκλοφόρησαν μόλις χθες. Ένα από αυτά είναι το «Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο: Η ζωή ενός ταλαίπωρου Έλληνα» του Βασίλη Ραφαηλίδη, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1992. Με το γνωστό καυστικό, ειρωνικό και βαθιά πολιτικό του ύφος, ο κορυφαίος Έλληνας κριτικός και συγγραφέας παραδίδει ένα έργο που δεν είναι ούτε τυπική αυτοβιογραφία, ούτε ξερή ιστορική μελέτη. Είναι μια ακτινογραφία της νεοελληνικής ψυχής.

✒️ Η ιστορία μιας «χαμένης γενιάς».

Χρησιμοποιώντας ως όχημα τα δικά του βιώματα, ο Ραφαηλίδης δεν μιλάει μόνο για τον εαυτό του, αλλά για μια ολόκληρη «χαμένη γενιά». Αναφέρεται σε εκείνους που έζησαν ως παιδιά τον Πόλεμο και την Κατοχή, ως έφηβοι τον οδυνηρό Εμφύλιο, ως νέοι την ασφυκτική πρώτη Καραμανλική περίοδο και ως ώριμοι άνδρες τη βαρβαρότητα της Χούντας.

Μέσα από μια σειρά κειμένων (που αρχικά δημοσιεύτηκαν ως επιφυλλίδες στην εφημερίδα "Έθνος"), ο συγγραφέας επιλέγει με καθαρά συναισθηματικά κριτήρια διάφορα περιστατικά της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Το αποτέλεσμα; Μια σουρεαλιστική και ιλαροτραγική ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, όπου το γέλιο μπερδεύεται γλυκά με την απόγνωση.

✒️ Γιατί ο Έλληνας παραμένει «ταλαίπωρος»;

Ο Ραφαηλίδης δεν χαρίζεται σε κανέναν, και λιγότερο απ' όλους στον ίδιο τον εαυτό του ή τον συνέλληνά του. Στο στόχαστρό του μπαίνουν:

1.Ο μικροαστισμός και ο επαρχιωτισμός: Σαρκάζει τις προκαταλήψεις, τη στενοκεφαλιά και την υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας, τις οποίες θεωρεί ρίζες της εγχώριας κακοδαιμονίας.

2.Η πολιτική αλλοτρίωση: Αναλύει πώς ο μέσος πολίτης εγκλωβίστηκε ανάμεσα στις συμπληγάδες των ιδεολογιών και στην ωμή ανάγκη για επιβίωση, καταλήγοντας πνευματικά και κοινωνικά ακρωτηριασμένος.

3.Η έννοια του «ημιτελούς θανάτου»: Ο τίτλος λειτουργεί ως μια ισχυρή μεταφορά. Ο «ημιτελής θάνατος» είναι η κατάσταση του ανθρώπου (και της ίδιας της χώρας) που κουβαλάει τόσα τραύματα από το παρελθόν, ώστε δεν μπορεί ούτε να ζήσει ολοκληρωμένα, αλλά ούτε και να πεθάνει οριστικά, παραμένοντας σε μια μόνιμη, εξαντλητική στασιμότητα.

✒️ Γιατί αξίζει να το διαβάσει κανείς σήμερα...

Το «Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο» είναι μια κραυγή αγωνίας ντυμένη με κορυφαίο χιούμορ. Αν θέλει κανείς να καταλάβει γιατί η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης έφτασε στα σημερινά της αδιέξοδα, αν θέλει να γελάσει με τις παθογένειές μας αλλά και να προβληματιστεί βαθιά για το συλλογικό μας μέλλον, αυτό το βιβλίο των Εκδόσεων του Εικοστού Πρώτου είναι το ιδανικό ανάγνωσμα.

Ο Ραφαηλίδης μας αφήνει μια πικρή αλλά αναγκαία παρακαταθήκη: για να γιατρευτεί ο «ταλαίπωρος Έλληνας», πρέπει πρώτα να κοιταχτεί στον καθρέφτη χωρίς αυταπάτες.