Οι αισθήσεις δεν γεννήθηκαν για να ικανοποιούνται. Γεννήθηκαν για να ζητούν.
Η όραση θέλει πάντα κάτι ακόμη να δει. Η ακοή αναζητά έναν ήχο που δεν ειπώθηκε ακόμη. Η όσφρηση κρατά στη μνήμη μυρωδιές που πέρασαν και, αντί να χορταίνει, επιστρέφει σ’ αυτές. Η γεύση τελειώνει μαζί με την τελευταία μπουκιά, αλλά η επιθυμία για την επόμενη έχει ήδη αρχίσει. Και η αφή -η πιο σιωπηλή ίσως από όλες- γνωρίζει πως το άγγιγμα δεν τελειώνει όταν απομακρύνεται το χέρι.
Κάθε αίσθηση κουβαλά μέσα της μια μικρή ανικανοποίητη υπόσχεση.
Ίσως γι’ αυτό ο άνθρωπος δεν χορταίνει ποτέ πραγματικά. Όχι επειδή του λείπουν πράγματα, αλλά επειδή κάθε απόλαυση γεννά την ανάμνηση μιας μεγαλύτερης απόλαυσης. Το βλέμμα ζητά το επόμενο τοπίο, το αυτί το επόμενο τραγούδι, η γλώσσα την επόμενη γεύση, το δέρμα μια ακόμη εγγύτητα.
Και κάπου ανάμεσα στις πέντε αισθήσεις εμφανίζεται εκείνη η παράξενη έκτη: η προσδοκία.
Δεν αισθάνεται κάτι συγκεκριμένο. Αισθάνεται αυτό που θα μπορούσε να αισθανθεί.
Εκεί αρχίζει η ανικανοποίητη ζωή. Όχι όταν δεν έχουμε αρκετά, αλλά όταν αυτό που έχουμε παύει να μας αρκεί πριν ακόμη τελειώσει.
Ίσως τελικά η επιθυμία να μην είναι η αντίθετη πλευρά της ικανοποίησης. Ίσως να είναι η κινητήρια δύναμή της.
Γιατί ο άνθρωπος που τα αισθάνθηκε όλα και δεν επιθυμεί τίποτε άλλο, έχει ήδη πάψει να αισθάνεται.
Οι αισθήσεις δεν μας αφήνουν να χορτάσουμε.
Και ευτυχώς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου