Υπάρχουν αισθήσεις που δεν χορταίνουν.
Η όραση ζητά πάντα λίγο ακόμη φως, ένα ακόμη πρόσωπο, έναν ορίζοντα που δεν τελειώνει. Η ακοή αναζητά έναν ήχο που θα ξεχωρίσει μέσα στον θόρυβο. Η όσφρηση κρατά στη μνήμη μυρωδιές που νόμιζε πως είχε ξεχάσει. Η γεύση επιστρέφει ξανά και ξανά στην ίδια απόλαυση, σαν να ελπίζει ότι την επόμενη φορά θα την καταλάβει καλύτερα. Κι η αφή, ίσως η πιο ειλικρινής από όλες, δεν αρκείται στην απόσταση· θέλει την εγγύτητα.
Κάθε αίσθηση είναι μια μικρή πείνα.
Και ίσως γι’ αυτό ο άνθρωπος δεν χορταίνει ποτέ πραγματικά τον κόσμο. Όχι επειδή του λείπουν τα πράγματα, αλλά επειδή κάθε εμπειρία γεννά την επιθυμία για μια επόμενη. Το βλέμμα γεννά την επιθυμία της αφής. Η αφή τη μνήμη. Η μνήμη την προσδοκία. Και η προσδοκία επιστρέφει πάλι στις αισθήσεις, σαν κύκλος που δεν γνωρίζει τελειωμό.
Υπάρχουν όμως και στιγμές όπου οι πέντε αισθήσεις μοιάζουν να μην επαρκούν. Εκεί εμφανίζεται η λεγόμενη «έκτη αίσθηση»: όχι απαραίτητα ως κάτι μεταφυσικό, αλλά ως εκείνη η παράξενη εσωτερική βεβαιότητα που προηγείται της εξήγησης. Μια διαίσθηση, ένας υπαινιγμός, μια αίσθηση ότι κάτι υπάρχει πριν ακόμη μπορέσει να ειπωθεί.
Ίσως τελικά οι αισθήσεις να μην είναι πέντε.
Ίσως είναι όσες χρειάζονται για να παραμένει ο άνθρωπος ανικανοποίητος απέναντι στη ζωή.
Γιατί όταν μια αίσθηση χορτάσει, παύει να ψάχνει.
Κι εκεί αρχίζει η αδιαφορία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου