Η Ανικανοποίητη Περιέργεια της Τέχνης.

Η τέχνη αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η βεβαιότητα.

Δεν γεννιέται από την ανάγκη να γνωρίζουμε, αλλά από την ανυπόμονη επιθυμία να μάθουμε αυτό που ακόμη μας διαφεύγει. Κοιτάζει μια κλειστή πόρτα και, αντί να αποδεχθεί ότι είναι κλειστή, θέλει να μάθει τι υπάρχει πίσω της. Αγγίζει μια σιωπή και αναρωτιέται τι θα συνέβαινε αν την έκανε λέξη. Σκύβει πάνω από το προφανές και ψάχνει επίμονα τη μικρή ρωγμή απ’ όπου μπορεί να περάσει το απρόβλεπτο.

Η περιέργεια της τέχνης είναι ανικανοποίητη ακριβώς επειδή δεν ενδιαφέρεται για την απάντηση. Ενδιαφέρεται για την επόμενη ερώτηση.

Ένας πίνακας δεν τελειώνει όταν στεγνώσει το χρώμα. Ένα ποίημα δεν ολοκληρώνεται όταν μπει η τελευταία τελεία. Μια μουσική φράση δεν σταματά όταν πάψει να ακούγεται. Κάτι εξακολουθεί να κινείται μέσα μας, σαν βλέμμα που επιστρέφει σε ένα πρόσωπο επειδή δεν κατάφερε να το εξαντλήσει.

Κι εκεί βρίσκεται η παράξενη ερωτικότητα της τέχνης.

Δεν μας παραδίδει ολόκληρο τον κόσμο. Μας αφήνει λίγο πεινασμένους.

Μας δείχνει ένα σώμα χωρίς να μας εξηγεί την επιθυμία του, ένα δωμάτιο χωρίς να μας αποκαλύπτει ποιος έφυγε, έναν δρόμο χωρίς να μας πληροφορεί πού οδηγεί. Και όσο περισσότερο νομίζουμε ότι καταλάβαμε, τόσο περισσότερο υποψιαζόμαστε ότι κάτι μας ξέφυγε.

Η τέχνη δεν αντέχει την πληρότητα. Η πληρότητα είναι ένας άλλος τρόπος για να πεις «τέλος».

Γι’ αυτό ο πραγματικός καλλιτέχνης αφήνει πάντα μια χαραμάδα ανοιχτή. Όχι από αδυναμία, αλλά από γνώση. Ξέρει πως το μυστήριο είναι πιο γόνιμο από την εξήγηση και πως η απορία μπορεί να είναι βαθύτερη από την απάντηση.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο ανθρώπινο γνώρισμα της τέχνης: η αδυναμία της να χορτάσει.

Να κοιτάζει ξανά το ίδιο πρόσωπο, την ίδια θάλασσα, το ίδιο σώμα, τον ίδιο θάνατο, τον ίδιο έρωτα- και κάθε φορά να τα βλέπει σαν να είναι η πρώτη φορά.

Γιατί η τέχνη δεν δημιουργείται όταν βρήκαμε αυτό που ψάχναμε.

Δημιουργείται επειδή ακόμη δεν το βρήκαμε.