24 ώρες το 24ωρο ψάχνουμε την τεμπελιά.
Την ψάχνουμε σαν χαμένη πατρίδα. Την ονειρευόμαστε στα γραφεία, στα χειρουργεία, στους δρόμους, στις ουρές, ανάμεσα σε δύο τηλεφωνήματα και τρεις υποχρεώσεις. Τη φανταζόμαστε σαν ένα απόγευμα χωρίς ρολόι, ένα πρωινό χωρίς ξυπνητήρι, μια μέρα που δεν χρειάζεται να αποδείξουμε σε κανέναν ότι είμαστε χρήσιμοι.
Κι όταν επιτέλους φτάνει η ώρα της, αισθανόμαστε ένοχοι.
Η κοινωνία μάς εκπαίδευσε να θεωρούμε την εργασία αρετή και την αργία ύποπτη. Να θαυμάζουμε τον πολυάσχολο, να λυπόμαστε τον άνεργο και να περιφρονούμε εκείνον που απλώς κάθεται. Ακόμη κι αν κάθεται επειδή κουράστηκε να τρέχει πίσω από πράγματα που δεν ήθελε ποτέ πραγματικά.
Η τεμπελιά έγινε το τελευταίο μεγάλο ταμπού του πολιτισμού μας. Μπορείς να είσαι εξαντλημένος, αρκεί να είσαι παραγωγικός. Μπορείς να καταρρεύσεις, αρκεί να έχεις προηγουμένως εξαντλήσει όλες τις δυνατότητές σου. Μπορείς να μην έχεις ζωή, αρκεί να έχεις γεμάτο ημερολόγιο.
Κι έτσι, ακόμη και στις διακοπές, τρέχουμε. Να δούμε αξιοθέατα, να προλάβουμε παραλίες, να καταγράψουμε εμπειρίες, να επιστρέψουμε με φωτογραφίες που αποδεικνύουν ότι περάσαμε καλά. Η ξεκούραση μετατράπηκε σε ακόμη ένα έργο που πρέπει να ολοκληρωθεί επιτυχώς.
Κι όμως, η τεμπελιά έχει μια βαθιά ανατρεπτική διάσταση. Είναι η στιγμή που αρνείσαι να συμμετάσχεις στον διαγωνισμό της διαρκούς απασχόλησης. Που δεν μετράς την αξία σου με το πλήθος των εκκρεμοτήτων που διεκπεραίωσες. Που αφήνεις τον κόσμο να περιστρέφεται χωρίς να αισθάνεσαι υποχρεωμένος να τον σπρώχνεις.
Δεν πρόκειται για την αδυναμία να εργαστείς, αλλά για την ελευθερία να μη χρειάζεται να εργάζεσαι αδιάκοπα για να δικαιούσαι να ζεις.
Εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο ψάχνουμε την τεμπελιά, γιατί κατά βάθος ψάχνουμε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: τον χρόνο που μας ανήκει.
Και ίσως η μεγαλύτερη επανάσταση της εποχής μας να μην είναι να κάνουμε περισσότερα σε λιγότερο χρόνο.
Ίσως να είναι να πάψουμε, επιτέλους, να θεωρούμε χαμένο τον χρόνο που δεν πουλήσαμε σε κανέναν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου