20/10/26

Τι ψάχνουμε 24 ώρες το 24ωρο;


Τι ψάχνουμε άραγε 24 ώρες το 24ωρο;

Ψάχνουμε χρόνο μέσα στον χρόνο. Αυτόν που δεν περισσεύει ποτέ, ακόμη κι όταν δεν έχουμε τίποτα να κάνουμε.

Ψάχνουμε χρήματα για να αγοράσουμε πράγματα που δεν προλαβαίνουμε να χαρούμε. Επιτυχία για να μας θαυμάσουν άνθρωποι που δεν συμπαθούμε. Αναγνώριση για να πείσουμε τον εαυτό μας ότι υπάρχουμε. Έρωτα για να μη νιώθουμε μόνοι, συντροφιά για να μη χρειάζεται να μιλήσουμε, διασκέδαση για να ξεχάσουμε ότι δεν περνάμε καλά.

Ψάχνουμε διαρκώς κάτι. Μια καλύτερη δουλειά, ένα μεγαλύτερο σπίτι, μια καινούργια αρχή, την επόμενη ευκαιρία. Κι όταν τα αποκτήσουμε, μετακινούμε τον στόχο λίγο πιο πέρα. Η επιθυμία είναι ένας ορίζοντας που υποχωρεί κάθε φορά που πλησιάζουμε.

Εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, ολόκληρη η ζωή μας μετατρέπεται σε μια ατελείωτη αναζήτηση. Τα κινητά αναζητούν σήμα, οι μηχανές αναζητούν δεδομένα, οι άνθρωποι αναζητούν επιβεβαίωση. Κάθε λεπτό πρέπει να αξιοποιηθεί, κάθε κενό να γεμίσει, κάθε σιωπή να διακοπεί. Ακόμη και η ξεκούραση απέκτησε στόχους, προγράμματα και εφαρμογές που μετρούν πόσο καλά ξεκουραστήκαμε.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε δυο ειδοποιήσεις και τρεις εκκρεμότητες, χάνεται το ουσιώδες.

Μήπως δεν ψάχνουμε αυτό που μας λείπει, αλλά προσπαθούμε να ξεχάσουμε αυτό που ήδη έχουμε;

Μήπως ψάχνουμε έναν τρόπο να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας; Την ελευθερία να μην αποδεικνύουμε διαρκώς την αξία μας; Ένα απόγευμα χωρίς υποχρεώσεις, μια κουβέντα χωρίς σκοπιμότητα, έναν έρωτα χωρίς διαπραγματεύσεις, μια μέρα που δεν θα χρειαστεί να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή μας με την παραγωγικότητά μας;

Ίσως, τελικά, να ψάχνουμε το δικαίωμα να υπάρχουμε χωρίς να κυνηγάμε κάτι.

Να καθίσουμε για λίγο ακίνητοι, χωρίς να αισθανόμαστε ότι μένουμε πίσω. Να κοιτάξουμε τον ουρανό χωρίς να φωτογραφίσουμε το τοπίο. Να πιούμε έναν καφέ χωρίς να απαντήσουμε σε κανέναν. Να αφήσουμε μια ώρα να περάσει χωρίς να της αναθέσουμε κάποια δουλειά.

Γιατί το παράδοξο δεν είναι ότι έχουμε μόνο είκοσι τέσσερις ώρες την ημέρα. Είναι ότι διαθέτουμε ολόκληρη τη ζωή μας προσπαθώντας να τις γεμίσουμε, χωρίς να αναρωτιόμαστε αν αυτό που γεμίζει τον χρόνο μας γεμίζει και τη ζωή μας.

Εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο ψάχνουμε τη ζωή.

Και το πιο ειρωνικό;

Μπορεί να βρίσκεται ακριβώς εκεί, σε εκείνα τα λίγα λεπτά που προσπαθούμε απεγνωσμένα να σκοτώσουμε τον χρόνο.


Δεν υπάρχουν σχόλια: