Υπάρχει μια ώρα που δεν μοιάζει με καμία άλλη.
Δεν είναι η ώρα πριν από κάτι ούτε η ώρα μετά από κάτι. Είναι η ώρα που το γεγονός έχει ήδη φύγει από τα χέρια μας και δεν έχει ακόμη φτάσει στη ζωή μας.
Η αναμονή είναι μια παράξενη μορφή χρόνου. Δεν προχωρά· βαθαίνει. Κάθε λεπτό δεν προσθέτει χρόνο, αφαιρεί βεβαιότητες. Εκεί μαθαίνει κανείς πως δεν μπορεί να διατάξει ούτε το ρολόι ούτε την έκβαση.
Περιμένουμε ένα βλέμμα, μια απάντηση, μια απόφαση, έναν άνθρωπο. Κι όσο περιμένουμε, φτιάχνουμε μέσα μας δεκάδες εκδοχές του αύριο, μέχρι που κάποια στιγμή καταλαβαίνουμε πως η μεγαλύτερη αγωνία δεν είναι αυτό που μπορεί να συμβεί, αλλά αυτό που δεν μπορούμε πια να ελέγξουμε.
Ίσως γι’ αυτό η αναμονή είναι μια από τις πιο σκληρές δοκιμασίες της επιθυμίας.
Γιατί η επιθυμία θέλει να κινηθεί, ενώ ο χρόνος απαιτεί να μείνει ακίνητη.
Κι όμως, εκεί, στην ακινησία, συμβαίνει κάτι παράξενο: ξεχωρίζει αυτό που πραγματικά θέλουμε από αυτό που απλώς φοβόμαστε να χάσουμε.
Κάποια πράγματα αξίζουν να περιμένεις.
Κάποια άλλα τα περιμένεις μόνο επειδή δεν έχεις ακόμη το θάρρος να φύγεις.
Και ίσως η πιο δύσκολη απόφαση της αναμονής να μην είναι πότε θα έρθει αυτό που περιμένεις, αλλά πότε θα πάψεις να περιμένεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου