Πάντα είναι η ώρα της γνώσης.

Πάντα είναι η ώρα της γνώσης.

Όχι επειδή πάντα μαθαίνουμε κάτι, αλλά επειδή κάθε στιγμή μάς αποκαλύπτει κάτι που μέχρι τότε δεν μπορούσαμε να δούμε.

Μέχρι τότε συλλέγουμε απαντήσεις. Νομίζουμε πως γνωρίζουμε επειδή μπορούμε να ονομάσουμε τα πράγματα. Μα το όνομα δεν είναι η αλήθεια· είναι μόνο η σκιά της πάνω στη γλώσσα.

Ύστερα έρχεται η στιγμή που κάτι μέσα μας ραγίζει και, από τη ρωγμή, περνάει η πραγματικότητα.

Τότε η γνώση δεν προσθέτει. Αφαιρεί.

Αφαιρεί βεβαιότητες, άλλοθι, αυταπάτες. Αφαιρεί εκείνον τον άνθρωπο που νομίζαμε πως είμαστε και αφήνει απέναντί μας έναν άγνωστο που μας μοιάζει επικίνδυνα.

Υπάρχει γνώση που αποκτάται με τη σκέψη και γνώση που πληρώνεται με τη ζωή.

Η πρώτη μας δίνει λέξεις.

Η δεύτερη μας παίρνει την αθωότητα.

Μπορεί να ξέρουμε τι είναι ο έρωτας χωρίς να έχουμε αγαπήσει. Τι είναι η απώλεια χωρίς να έχουμε χάσει. Τι είναι ο φόβος χωρίς να έχουμε σταθεί απέναντι σε κάτι που δεν υποχωρεί μπροστά στη λογική μας.

Γιατί η ζωή δεν επιβεβαιώνει πάντοτε τη γνώση. Συχνά την καταστρέφει για να τη χτίσει από την αρχή.

Κάθε άνθρωπος που περνά από τη ζωή μας αφήνει μια γνώση. Κάθε λάθος διορθώνει μια ψευδαίσθηση. Κάθε έρωτας μετακινεί τα σύνορα του εαυτού. Κάθε απώλεια αφαιρεί από τον κόσμο κάτι που θεωρούσαμε αυτονόητο- και μαζί του ένα κομμάτι από εκείνον που ήμασταν.

Έτσι μαθαίνουμε πως όσο περισσότερα γνωρίζουμε, τόσο λιγότερο δικαιούμαστε να είμαστε βέβαιοι.

Ίσως η αληθινή γνώση να αρχίζει ακριβώς εκεί όπου τελειώνει η ανάγκη να έχουμε δίκιο.

Το μυαλό θέλει να κατακτήσει τον κόσμο με έννοιες. Η ζωή όμως δεν παραδίδεται. Μόνο αποκαλύπτεται — αποσπασματικά, αργά, και συνήθως αφού έχει ήδη αφήσει πάνω μας το σημάδι της.

Γι’ αυτό δεν υπάρχει τελική γνώση. Υπάρχει μόνο η διαρκής αναθεώρηση εκείνου που νομίζαμε πως ξέραμε.

Πάντα είναι η ώρα της γνώσης.

Την ώρα που περιμένουμε.

Την ώρα που αγαπάμε.

Την ώρα που χάνουμε.

Την ώρα που επιλέγουμε.

Την ώρα που φοβόμαστε.

Την ώρα που σωπαίνουμε.

Την ώρα που δουλεύουμε.

Την ώρα που διασκεδάζουμε.

Την ώρα που δεν τίποτα δεν ελπίζουμε.

Ακόμη και την ώρα που νομίζουμε πως δεν μαθαίνουμε τίποτα.

Γιατί η ζωή δεν μας ρωτά αν είμαστε έτοιμοι να γνωρίσουμε.

Μας αποκαλύπτει.

Και η πιο σκληρή γνώση δεν είναι αυτή που μας λέει κάτι καινούργιο.

Είναι αυτή που μας στερεί για πάντα το δικαίωμα να προσποιούμαστε πως δεν ξέραμε.