Υπάρχουν ώρες που περνούν και ώρες που μας περνούν από μέσα.
Η πιο μεγάλη ώρα δεν έχει δείκτες. Δεν έρχεται όταν το ρολόι συμφωνήσει μαζί μας, αλλά όταν η ζωή απαιτεί μια απάντηση που δεν μπορεί πια να αναβληθεί. Εκείνη τη στιγμή τελειώνουν οι δικαιολογίες, οι πρόβες, οι ασφαλείς αποστάσεις. Μένει μόνο αυτό που πραγματικά είμαστε.
Είναι η ώρα της απόφασης, αλλά και της αποκάλυψης. Γιατί κάθε δύσκολη απόφαση δεν αλλάζει μόνο το μέλλον· αποκαλύπτει το παρόν. Δείχνει ποιον αγαπάμε, τι φοβόμαστε, πόσο αντέχουμε να χάσουμε και μέχρι πού είμαστε διατεθειμένοι να προδώσουμε τον εαυτό μας για να μη χάσουμε κάτι άλλο.
Κάποτε περιμένουμε χρόνια αυτή την ώρα χωρίς να το ξέρουμε. Νομίζουμε πως περιμένουμε έναν άνθρωπο, μια ευκαιρία, μια απάντηση. Στην πραγματικότητα περιμένουμε τη στιγμή που δεν θα μπορούμε πια να κρυφτούμε πίσω από το «αργότερα».
Και τότε καταλαβαίνουμε κάτι παράξενο:
η πιο μεγάλη ώρα δεν είναι εκείνη που αλλάζει τη ζωή μας.
Είναι εκείνη που μας αναγκάζει να παραδεχτούμε πως η ζωή μας είχε ήδη αλλάξει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου