Υπάρχουν αποφάσεις που δεν έρχονται όταν είμαστε έτοιμοι. Έρχονται όταν τελειώνουν οι δικαιολογίες.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή μπορούμε να αναλύουμε, να περιμένουμε, να ζητάμε μια ακόμη γνώμη, να αφήνουμε τον χρόνο να αποφασίζει αντί για εμάς. Όμως κάποτε η ζωή στενεύει τόσο, ώστε ανάμεσα στο «ναι» και στο «όχι» δεν χωρά πια η αναβολή.
Τότε ανακαλύπτουμε κάτι παράξενο: η δύσκολη απόφαση δεν είναι συνήθως αυτή που δεν γνωρίζουμε. Είναι εκείνη που γνωρίζουμε και δεν θέλουμε να πληρώσουμε το τίμημά της.
Γιατί κάθε αληθινή απόφαση έχει κόστος. Να φύγεις σημαίνει να αφήσεις κάτι πίσω. Να μείνεις σημαίνει να αναλάβεις αυτό που θα συμβεί αν μείνεις. Να μιλήσεις μπορεί να διαλύσει μια ισορροπία. Να σωπάσεις μπορεί να διαλύσει εσένα.
Κι έτσι, την κρίσιμη ώρα, δεν δοκιμάζεται τόσο η λογική μας όσο η ικανότητά μας να αντέξουμε τον εαυτό μας μετά την απόφαση.
Ίσως αυτό να είναι και το πιο σκληρό μάθημα της ωριμότητας: δεν υπάρχουν πάντα σωστές επιλογές. Υπάρχουν επιλογές που αναλαμβάνουμε χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από τις συνέπειές τους.
Γιατί η ζωή δεν μας ζητά να προβλέψουμε το μέλλον. Μας ζητά να σταθούμε όρθιοι απέναντι στη στιγμή που το μέλλον αρχίζει να γράφεται από το χέρι μας.
Και τότε η δύσκολη απόφαση παύει να είναι δίλημμα.
Γίνεται χαρακτήρας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου