Βρέχει. Και ξαφνικά η πόλη σταματά. Αυτοκίνητα κολλημένα το ένα πίσω από το άλλο, φώτα αναμμένα μέσα στη μέρα, υαλοκαθαριστήρες που πηγαινοέρχονται μηχανικά. Μερικά μέτρα μπροστά, μερικά μέτρα πίσω. Κι ανάμεσα σε αυτά, μια ώρα που δεν επιστρέφει.
Το παράξενο δεν είναι η βροχή. Η βροχή είναι φυσική.
Το παράξενο είναι πως χρειάζεται μια βροχή για να καταλάβουμε πόσο εύθραυστη είναι η καθημερινότητά μας.
Καθόμαστε μέσα στα αυτοκίνητα και περιμένουμε. Για έναν δρόμο που θα ανοίξει, ένα φανάρι που θα αλλάξει, μια ουρά που θα κινηθεί. Κι όσο περιμένουμε, η ζωή συνεχίζεται χωρίς εμάς.
Ίσως αυτό να είναι το πραγματικό μποτιλιάρισμα: όχι τα αυτοκίνητα, αλλά οι ζωές που στοιβάζονται η μία πίσω από την άλλη, περιμένοντας να περάσει κάτι.
«Όταν φτάσω…»
Όταν τελειώσω τη δουλειά.
Όταν έχω περισσότερο χρόνο.
Όταν λυθεί αυτό.
Όταν η ζωή γίνει λίγο πιο εύκολη.
Μόνο που η ζωή δεν περιμένει να ξεμπλοκάρει ο δρόμος.
Κάθε λεπτό που περνά μέσα σε μια ακινητοποιημένη πόλη είναι ένα μικρό μάθημα για τον χρόνο: δεν χάνεται επειδή σταμάτησε ο κόσμος. Χάνεται επειδή εμείς πιστεύουμε πως θα μας περιμένει.
Κι ύστερα η βροχή κοπάζει.
Τα αυτοκίνητα κινούνται ξανά.
Η πόλη ξεμπλοκάρει.
Μόνο που κανένας δρόμος δεν οδηγεί πίσω στα λεπτά που χάθηκαν.
Ίσως τελικά να μη φοβόμαστε τόσο το μποτιλιάρισμα όσο αυτό που αποκαλύπτει: πως μπορεί να περάσει ολόκληρη η ζωή μας περιμένοντας να ανοίξει ο δρόμος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου