Υπάρχουν στιγμές που η ζωή δεν ρωτά τι θέλουμε. Ζητά τι οφείλουμε.
Το χρέος της ζωής δεν είναι να προλάβουμε τα πάντα, ούτε να δικαιώσουμε όλες τις επιθυμίες μας. Είναι να αναγνωρίσουμε εκείνη τη στιγμή που κάτι περνά από μπροστά μας και μας καλεί να πάρουμε θέση. Να αφήσουμε για λίγο στην άκρη την ασφάλεια, την αναβολή, ακόμη και τον εαυτό μας.
Γιατί η ζωή δεν κρίνεται μόνο από όσα επιλέξαμε. Κρίνεται και από όσα, όταν ήρθε η ώρα τους, δεν τολμήσαμε να επιλέξουμε.
Υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να ζήσουν. Μα η κατάλληλη στιγμή σπάνια εμφανίζεται με την ευγένεια μιας πρόσκλησης. Έρχεται συχνά άβολη, απροειδοποίητη, μέσα σε μια δύσκολη απόφαση. Και τότε η ερώτηση δεν είναι «τι με συμφέρει;» αλλά «τι δεν μπορώ να αρνηθώ χωρίς να προδώσω αυτό που είμαι;».
Ίσως αυτό να είναι το πραγματικό χρέος: όχι να ζήσουμε μια ζωή χωρίς απώλειες, αλλά να μη χάσουμε τον εαυτό μας προσπαθώντας να τις αποφύγουμε.
Γιατί στο τέλος δεν μας βαραίνουν τόσο όσα κάναμε όσο εκείνες οι στιγμές που γνωρίζαμε πως έπρεπε να πράξουμε -και διαλέξαμε να περιμένουμε.
Η ζωή δεν ζητά να της επιστρέψουμε όσα μας έδωσε.
Ζητά μόνο να μην της χρωστάμε τη ζωή που φοβηθήκαμε να ζήσουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου