Υπάρχουν ώρες και στιγμές που δεν χωρούν στο πρόγραμμά μας. Το τηλέφωνο χτυπά ενώ τρώμε με τους ανθρώπους μας. Μια πόρτα κλείνει ενώ ετοιμαζόμασταν να φύγουμε. Κάποιος ζητά βοήθεια όταν εμείς έχουμε ήδη αποφασίσει πως σήμερα δεν θα ασχοληθούμε με τίποτα.
Τότε δεν υπάρχει χρόνος για το «αργότερα». Σηκώνεσαι και πηγαίνεις.
Αυτό είναι το χρέος της στιγμής: όχι μια μεγάλη αρχή γραμμένη κάπου, αλλά μια μικρή πράξη που πρέπει να γίνει τώρα, επειδή αν γίνει αύριο μπορεί να μην έχει πια νόημα.
Το δύσκολο είναι ότι κάθε τέτοια απόφαση αφήνει κάτι πίσω. Ένα δείπνο που συνεχίζεται χωρίς εσένα. Ένα παιδί που θα περιμένει λίγο ακόμη. Ένα ταξίδι που διακόπτεται. Μια προσωπική ανάγκη που μπαίνει στην άκρη.
Κανείς δεν σου εγγυάται ότι η επιλογή θα δικαιωθεί.
Μπορεί να πας και να μην αλλάξει τίποτα. Μπορεί να κάνεις το σωστό και να χάσεις παρ’ όλα αυτά. Μπορεί χρόνια αργότερα να αναρωτηθείς αν υπήρχε άλλος δρόμος.
Η δικαίωση, λοιπόν, δεν είναι η ευτυχής κατάληξη. Είναι να μπορείς να επιστρέψεις νοερά σε εκείνη τη συγκεκριμένη ώρα και να μη ντρέπεσαι για την απόφασή σου.
Να ξέρεις ότι, όταν ήρθε η στιγμή να διαλέξεις ανάμεσα στην ευκολία και στην ανάγκη, δεν προσποιήθηκες πως δεν άκουσες.
Γιατί ορισμένες ευκαιρίες χάνονται αν περιμένεις. Ορισμένοι άνθρωποι χάνονται αν αργήσεις.
Και κάποιες φορές, το μόνο που μένει από μια ολόκληρη ζωή είναι μία τέτοια στιγμή: το τηλέφωνο χτύπησε, σηκώθηκες και πήγες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου