Στη ζωή του γιατρού και ειδικά του χειρουργού δεν υπάρχει κατάλληλη και ακατάλληλη στιγμή. Υπάρχει η στιγμή που χτυπά το τηλέφωνο.
Και τότε μπορεί να βρίσκεσαι στο τραπέζι με τους ανθρώπους σου, σε μια γιορτή, σε ένα ταξίδι, σε ένα δείπνο, σε μια αγκαλιά. Μπορεί να έχεις μόλις αφήσει πίσω σου μια δύσκολη μέρα και να έχεις αποφασίσει, για λίγες ώρες, να μην είσαι χειρουργός.
Όμως ο ασθενής δεν γνωρίζει την προσωπική σου ζωή.
Κι αν η κατάσταση απαιτεί την παρουσία σου, σηκώνεσαι και φεύγεις.
Δεν υπάρχει χρόνος για εξηγήσεις. Δεν υπάρχει «αύριο». Δεν υπάρχει «θα δούμε». Υπάρχει ένας άνθρωπος που σε χρειάζεται τώρα.
Αυτό είναι ίσως το παράδοξο της χειρουργικής: ο χειρουργός έχει προσωπική ζωή, αλλά η χειρουργική δεν έχει προσωπικό χρόνο.
Κάποιες φορές πρέπει να διακόψεις ό,τι αγαπάς για να προστατεύσεις κάποιον που δεν γνωρίζεις.
Να αφήσεις το τραπέζι, το ποτήρι, το κρεβάτι, τη γιορτή, τη θάλασσα, τη σιωπή.
Και να τρέξεις.
Όχι επειδή είσαι ήρωας.
Αλλά επειδή κάποιος άλλος δεν έχει την πολυτέλεια να περιμένει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου