Υπάρχουν επιλογές που δεν μοιάζουν με επιλογές.
Ένα τσιγάρο ανάμεσα στον καφέ και στη βιασύνη. Ένα ακόμη στο αυτοκίνητο. Ένα μετά το φαγητό. Ένα για την ένταση, ένα για την πλήξη, ένα χωρίς κανέναν λόγο. Κάποια στιγμή δεν καπνίζει κανείς επειδή το αποφάσισε. Καπνίζει επειδή κάποτε το αποφάσισε και ύστερα ξέχασε ότι ήταν επιλογή.
Ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη παγίδα.
Δεν χάνουμε τη ζωή μας μόνο με τις μεγάλες αποφάσεις. Τη χάνουμε και με τις μικρές επαναλήψεις που παύουν να μας φαίνονται αποφάσεις. Το τσιγάρο είναι μια παράξενη συμφωνία με τον χρόνο: του δίνεις λίγο από το σώμα σου για να αγοράσεις λίγα λεπτά ηρεμίας. Και επειδή η πληρωμή δεν γίνεται αμέσως, ξεχνάς το κόστος.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι το τσιγάρο μπορεί να μικρύνει τη ζωή. Είναι ότι μπορεί να αρχίσει να αποφασίζει πώς θα τη ζήσεις.
Πόσες στιγμές θα περάσουν περιμένοντας το επόμενο διάλειμμα; Πόσες διαδρομές θα συνδεθούν με την ανάγκη για ένα τσιγάρο; Πόσες φορές θα πεις «αργότερα» σε κάτι που θα μπορούσες να κάνεις τώρα;
Και τότε η απώλεια δεν μετριέται μόνο σε χρόνια.
Μετριέται σε ανάσες. Σε αντοχή. Σε πρωινά. Σε σκάλες που κάποτε ανέβαινες χωρίς να το σκέφτεσαι. Σε ταξίδια που θα μπορούσαν να έχουν γίνει αλλιώς. Σε μια θάλασσα που θα μπορούσες να κολυμπήσεις λίγο περισσότερο. Σε μια ζωή που δεν χάθηκε ξαφνικά, αλλά παραχωρήθηκε λίγο λίγο.
Καμία επιλογή δεν είναι αθώα όταν επαναλαμβάνεται αρκετά.
Κι όμως, το πιο σκληρό δεν είναι ότι κάποτε επιλέξαμε λάθος. Είναι ότι συχνά συνεχίζουμε να πληρώνουμε μια παλιά επιλογή σαν να είμαστε ακόμη υποχρεωμένοι να την υπερασπιζόμαστε.
Ίσως η ελευθερία να αρχίζει ακριβώς εκεί:
τη στιγμή που αναγνωρίζεις πως αυτό που κάνεις κάθε μέρα δεν είναι μοίρα.
Είναι επιλογή.
Και κάθε επιλογή αφήνει πίσω της μια άλλη ζωή -εκείνη που δεν έζησες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου