Η υπερβολή αρχίζει εκεί όπου το «αρκετό» παύει να είναι απάντηση.
Δεν είναι πάντοτε η ποσότητα που περισσεύει. Είναι η επιθυμία που αρνείται να σταματήσει. Εκείνο το αδιόρατο σημείο όπου δεν θέλεις πια κάτι επειδή το χρειάζεσαι, αλλά επειδή φοβάσαι τη στιγμή που θα πάψεις να το θέλεις.
Ο άνθρωπος δεν δυσκολεύεται μόνο να αποκτήσει. Δυσκολεύεται περισσότερο να αρκεστεί.
Ίσως επειδή το όριο μοιάζει με μικρό θάνατο. Κάθε «ως εδώ» κλείνει μια δυνατότητα, ενώ η υπερβολή αφήνει την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει πάντοτε λίγο ακόμη. Λίγη ακόμη ηδονή, λίγη ακόμη ζωή, λίγη ακόμη νύχτα πριν ξημερώσει.
Κι έτσι η επιθυμία μετακινεί συνεχώς τον ορίζοντα.
Αυτό που χθες ήταν αρκετό, σήμερα μοιάζει λίγο. Αυτό που κάποτε ήταν πολυτέλεια γίνεται ανάγκη. Και αυτό που ήταν ανάγκη, όταν το συνηθίσει κανείς, γίνεται δικαίωμα.
Η υπερβολή δεν είναι λοιπόν η απέναντι πλευρά της στέρησης. Είναι η άλλη όψη της αδυναμίας να δεχτούμε το πεπερασμένο.
Γιατί κάθε απόλαυση έχει μέσα της ένα τέλος. Και ίσως αυτό ακριβώς να είναι που δεν αντέχουμε.
Θέλουμε να παρατείνουμε τη στιγμή, να γεμίσουμε το ποτήρι πριν αδειάσει, να ανάψουμε το επόμενο τσιγάρο πριν τελειώσει το προηγούμενο, να κρατήσουμε τον έρωτα λίγο ακόμη αφού έχει ήδη ειπωθεί ό,τι μπορούσε να ειπωθεί.
Μα κάποια στιγμή η απόλαυση αλλάζει πλευρά.
Δεν γευόμαστε πλέον αυτό που επιθυμούμε· γευόμαστε την αδυναμία μας να το αποχωριστούμε.
Και τότε η υπερβολή αποκτά την παράξενη γεύση της: στην αρχή μοιάζει με ελευθερία, στο τέλος αποκαλύπτεται ως εξάρτηση.
Ίσως η σοφία να μην βρίσκεται στην άρνηση της απόλαυσης, αλλά στην ικανότητα να αναγνωρίζεις τη στιγμή που πρέπει να σταματήσεις.
Γιατί το όριο δεν είναι πάντοτε εχθρός της ζωής.
Μερικές φορές είναι αυτό που της επιτρέπει να έχει γεύση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου