Περιμένουμε συχνά την κατάλληλη στιγμή σαν να είναι ένα ραντεβού που θα μας κλείσει η ζωή.
Να έρθει η σωστή ώρα. Να είμαστε έτοιμοι. Να μην υπάρχει φόβος, αμφιβολία, εκκρεμότητα. Να έχουν τα πράγματα τακτοποιηθεί αρκετά ώστε να τολμήσουμε.
Μόνο που η κατάλληλη στιγμή σπάνια έρχεται τακτοποιημένη.
Έρχεται συνήθως απρόσκλητη, μέσα στην ακαταστασία. Ένα βλέμμα που κρατά λίγο περισσότερο. Μια πόρτα που ανοίγει για λίγα δευτερόλεπτα. Μια κουβέντα που, αν δεν ειπωθεί τώρα, αύριο θα είναι απλώς μια σκέψη. Ένας άνθρωπος που βρίσκεται μπροστά σου πριν προλάβεις να αποφασίσεις αν είσαι έτοιμος να τον συναντήσεις.
Ίσως γι’ αυτό η ζωή δεν μας ζητά τόσο να γνωρίζουμε την ώρα όσο να αναγνωρίζουμε τη στιγμή.
Ο χρόνος μετριέται. Η στιγμή αισθάνεται.
Και υπάρχει κάτι σχεδόν ερωτικό σ’ αυτή την αναγνώριση: να καταλάβεις πως αυτό που συμβαίνει τώρα δεν θα συμβεί ακριβώς έτσι ξανά. Πως το «αργότερα» δεν είναι πάντοτε μια δεύτερη ευκαιρία. Μερικές φορές είναι απλώς το όνομα που δίνουμε σε μια χαμένη δυνατότητα.
Δεν είναι όλες οι καθυστερήσεις ωριμότητα. Κάποιες είναι φόβος μεταμφιεσμένος σε λογική.
Και δεν είναι κάθε βιασύνη τόλμη. Κάποιες φορές είναι απλώς η ανικανότητά μας να αντέξουμε τη σιωπή πριν από την απόφαση.
Η κατάλληλη στιγμή βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα δύο: εκεί όπου η επιθυμία συναντά την επίγνωση και η σκέψη, για μια ελάχιστη στιγμή, παύει να φοβάται την πράξη.
Ίσως τελικά η κατάλληλη στιγμή να μην είναι εκείνη που περιμένουμε.
Να είναι εκείνη που αναγνωρίζουμε.
Και τότε δεν χρειάζεται να ρωτήσεις αν είναι αργά.
Χρειάζεται μόνο να ξέρεις αν είναι τώρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου