Ίσως η ζωή να μην είναι τόσο θέμα τύχης όσο θέμα συγχρονισμού.
Υπάρχουν πρόσωπα που περνούν από μπροστά μας και δεν τα βλέπουμε. Όχι επειδή δεν ήταν σημαντικά, αλλά επειδή εμείς βρισκόμασταν ακόμη σε μια άλλη εποχή του εαυτού μας. Και υπάρχουν άνθρωποι που εμφανίζονται ξαφνικά, όταν όλα μέσα μας έχουν ωριμάσει αρκετά για να καταλάβουμε αυτό που κάποτε θα προσπερνούσαμε.
Η ίδια συνάντηση, σε διαφορετικό χρόνο, μπορεί να γίνει αδιάφορη ή καθοριστική. Το ίδιο βλέμμα μπορεί κάποτε να μη σημαίνει τίποτα και αργότερα να μοιάζει με απάντηση σε μια ερώτηση που δεν είχαμε ακόμη διατυπώσει.
Ίσως γι’ αυτό οι σημαντικότερες συναντήσεις δεν είναι απλώς συναντήσεις ανθρώπων. Είναι συναντήσεις χρόνου.
Ο κατάλληλος άνθρωπος δεν είναι πάντοτε εκείνος που μας ταιριάζει περισσότερο. Μπορεί να είναι εκείνος που συναντά την ανάγκη μας ακριβώς τη στιγμή που γεννιέται. Εκείνος που δεν έρχεται να συμπληρώσει ένα κενό, αλλά να μας κάνει να καταλάβουμε γιατί υπήρχε.
Και τότε συμβαίνει κάτι σχεδόν ανεξήγητο:
δεν αισθάνεσαι ότι γνώρισες κάποιον καινούργιο·
αισθάνεσαι ότι κάποιος ήρθε στη ζωή σου τη στιγμή που έπρεπε να υπάρξει.
Ίσως τελικά αυτό να λέμε τύχη.
Τα κατάλληλα πρόσωπα, την κατάλληλη στιγμή - όχι επειδή η ζωή ξέρει πάντα τι κάνει, αλλά επειδή κάποτε, μέσα στο χάος της, δύο άνθρωποι βρίσκονται ακριβώς όταν μπορούν να αλλάξουν ο ένας τον άλλον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου