Υπάρχουν συναντήσεις που δεν αποτυγχάνουν από έλλειψη αισθήματος, αλλά από ασυμφωνία χρόνου. Δύο άνθρωποι μπορεί να κοιταχτούν με την ίδια επιθυμία και να βρίσκονται, εντούτοις, σε διαφορετικές εποχές της ζωής τους.
Ο ένας μόλις βγαίνει από τη φωτιά. Ο άλλος μόλις μαθαίνει να καίγεται.
Κι έτσι ο χρόνος γίνεται ο αόρατος τρίτος μιας σχέσης. Δεν αγαπάμε μόνο έναν άνθρωπο· αγαπάμε και τη στιγμή στην οποία τον συναντούμε. Το ίδιο πρόσωπο, σε άλλη ηλικία, μετά από άλλη απώλεια, πριν από άλλη απογοήτευση, μπορεί να σημαίνει έναν ολόκληρο διαφορετικό κόσμο.
Ίσως γι’ αυτό τα αισθήματα δεν κρίνονται μόνο από την αλήθεια τους. Κρίνονται και από την ώρα τους.
Η τρυφερότητα που έρχεται μετά την πληγή δεν είναι πάντοτε θεραπεία. Η συγγνώμη που φτάνει αφού έχει σβήσει η προσδοκία δεν ξαναφέρνει τον χρόνο πίσω. Και ο έρωτας που γεννιέται όταν ο άλλος έχει πάψει να περιμένει, μοιάζει με κλειδί για μια πόρτα που δεν υπάρχει πια.
Υπάρχει, λοιπόν, μια λεπτή τραγωδία στη ζωή: μπορεί να συναντήσεις τον σωστό άνθρωπο με το λάθος πρόσωπο του εαυτού σου. Να έχεις την αγάπη, αλλά όχι την ωριμότητα να την κρατήσεις. Να έχεις την επιθυμία, αλλά όχι το θάρρος. Να έχεις το θάρρος, αλλά να έχεις χάσει ήδη τον άνθρωπο.
Και τότε καταλαβαίνεις πως η κατάλληλη στιγμή δεν είναι μια ώρα στο ρολόι. Είναι η σπάνια σύμπτωση δύο εσωτερικών χρόνων.
Γιατί μερικές φορές δεν χάθηκε η αγάπη.
Χάθηκε η στιγμή στην οποία θα μπορούσε να γίνει ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου