Το κατάλληλο μυαλό.

 

Δεν ερωτεύεσαι πάντοτε ένα πρόσωπο. Κάποτε ερωτεύεσαι τον τρόπο με τον οποίο ένα μυαλό μετακινεί μέσα σου τον κόσμο.

Το κατάλληλο μυαλό δεν είναι εκείνο που συμφωνεί μαζί σου. Είναι εκείνο που σε κάνει να αμφιβάλλεις με ηδονή. Που δεν σου προσφέρει έτοιμες απαντήσεις, αλλά ερωτήσεις αρκετά βαθιές ώστε να σε αναγκάζουν να ξανασυναντήσεις τον εαυτό σου.

Η ομοιότητα καθησυχάζει. Η διαφορά ξυπνά. Κι υπάρχει μια παράξενη ερωτικότητα στη διαφορά όταν δεν γίνεται μάχη. Όταν ο άλλος δεν θέλει να σε νικήσει, αλλά να σε πλησιάσει. Όταν δύο σκέψεις συναντιούνται όπως δύο σώματα: με περιέργεια, επιθυμία και την αίσθηση πως τίποτε δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί ολόκληρο.

Γιατί το πιο γυμνό μέρος του ανθρώπου δεν είναι το σώμα του. Είναι όσα σκέφτεται και δεν τολμά να πει.

Το κατάλληλο μυαλό είναι εκείνο μπροστά στο οποίο μπορείς να πεις «δεν ξέρω», «φοβάμαι», «έκανα λάθος» και να μη μικρύνεις. Εκείνο που δεν προσπαθεί να σε διορθώσει, επειδή καταλαβαίνει πως οι αντιφάσεις δεν είναι ελαττώματα αλλά τα ίχνη της διαδρομής μας.

Και τότε ο έρωτας παύει να είναι κατοχή. Γίνεται χώρος.

Ένας χώρος όπου μπορείς να παραμείνεις μυστήριο και παρ’ όλα αυτά να αγαπιέσαι.

Ίσως λοιπόν το κατάλληλο μυαλό να μην είναι εκείνο που σε καταλαβαίνει πλήρως.

Είναι εκείνο που σε κάνει να θέλεις να αποκαλυφθείς.