Είσαι με τον κατάλληλο σύντροφο;

Είσαι με τον κατάλληλο σύντροφο;

Υπάρχει μια παράξενη αλαζονεία στην ερώτηση «είναι ο κατάλληλος;», σαν να περιμένουμε από τον έρωτα να διαθέτει εγχειρίδιο χρήσης, εγγύηση και ημερομηνία λήξης. Σαν να υπάρχει κάπου, κρυμμένος ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των ανθρώπων, ένας άνθρωπος κατασκευασμένος ακριβώς στα μέτρα της μοναξιάς μας.

Μα ο έρωτας δεν είναι εφαρμογή που εγκαθιστάς στη ζωή σου για να λειτουργεί καλύτερα.

Είναι η διατάραξή της.

Ο κατάλληλος σύντροφος ίσως δεν είναι εκείνος που ταιριάζει περισσότερο στις ανάγκες σου, αλλά εκείνος που σε αναγκάζει να ξανασκεφτείς ποιες ήταν πραγματικά οι ανάγκες σου. Εκείνος που δεν έρχεται να κατοικήσει στο ήδη χτισμένο σπίτι σου, αλλά ανοίγει ένα παράθυρο σε έναν τοίχο που θεωρούσες συμπαγή.

Γιατί ο αληθινός έρωτας έχει κάτι από σεισμό. Δεν γκρεμίζει πάντοτε το σπίτι· γκρεμίζει όμως την ψευδαίσθηση ότι γνωρίζεις πού τελειώνεις εσύ και πού αρχίζει ο άλλος.

Και τότε αρχίζει η δύσκολη περιοχή.

Εκεί όπου η επιθυμία συναντά την ελευθερία.

Θέλουμε να αγαπάμε έναν άνθρωπο, αλλά συχνά θέλουμε ακόμη περισσότερο να τον κατέχουμε. Να γνωρίζουμε πού είναι, τι σκέφτεται, ποιον κοιτάζει, γιατί σώπασε. Να μετατρέπουμε την ανασφάλειά μας σε ερωτήσεις και την ανάγκη μας για έλεγχο σε ενδιαφέρον.

Μόνο που ο άνθρωπος που αγαπάς δεν είναι ιδιοκτησία σου.

Είναι ένας ξένος που σου επιτρέπει, για λίγο ή για πάντα, να πλησιάσεις.

Κι αυτό είναι ίσως το πιο ερωτικό πράγμα στον έρωτα: ότι ακόμη και όταν γυμνώνεται το σώμα, παραμένει γυμνό κάτι πολύ βαθύτερο και πολύ πιο επικίνδυνο -η ελευθερία του άλλου.

Ο κατάλληλος σύντροφος δεν είναι αυτός που σε κάνει να αισθάνεσαι ασφαλής κάθε στιγμή. Είναι εκείνος με τον οποίο μπορείς να αντέξεις την αλήθεια χωρίς να χρειάζεται να την παραμορφώσεις για να μη χάσεις τη σχέση.

Να μπορείς να πεις «φοβάμαι» χωρίς να ντρέπεσαι.

«Ζηλεύω» χωρίς να απαιτείς.

«Σε θέλω» χωρίς να σε κάνω κτήμα μου.

«Χρειάζομαι να φύγω λίγο» χωρίς να σημαίνει «σε εγκαταλείπω».

Γιατί υπάρχει κι ένας έρωτας που δεν αγαπά τον άνθρωπο αλλά την κατοχή του. Ένας έρωτας που φοβάται τόσο πολύ την απώλεια, ώστε αρχίζει να φυλακίζει αυτό που υποτίθεται πως αγαπά.

Και τότε το φιλί γίνεται σφραγίδα ιδιοκτησίας.

Η αγκαλιά γίνεται περίφραξη.

Η ζήλια βαφτίζεται πάθος.

Κι η εξάρτηση, αγάπη.

Ίσως λοιπόν ο κατάλληλος άνθρωπος να μην είναι εκείνος που θα σου υποσχεθεί ότι δεν θα σε πληγώσει ποτέ. Αυτή είναι μια υπόσχεση που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να δώσει.

Ίσως είναι εκείνος που, όταν σε πληγώσει, θα έχει το θάρρος να κοιτάξει την πληγή χωρίς να την αρνηθεί.

Εκείνος που δεν θα απαιτήσει από εσένα να είσαι πάντοτε εύκολος, νέος, όμορφος, δυνατός, διαθέσιμος, ερωτευμένος με τον ίδιο τρόπο.

Εκείνος που θα αντέξει να σε δει να αλλάζεις.

Γιατί ο έρωτας δεν δοκιμάζεται όταν δύο άνθρωποι κοιτάζονται μέσα στα μάτια.

Δοκιμάζεται όταν κοιτάζουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις και, παρ’ όλα αυτά, επιλέγουν να περπατήσουν λίγο ακόμη μαζί.

Και υπάρχει μια ακόμη πιο σκληρή ερώτηση.

Όχι «είναι ο κατάλληλος για μένα;»

Αλλά:

Ποιος είμαι εγώ όταν είμαι μαζί του;

Αν μικραίνεις για να χωρέσεις στη ζωή του, κάτι έχει ήδη χαθεί.

Αν φοβάσαι να μιλήσεις, αν προσέχεις κάθε λέξη, αν ζητάς συγγνώμη επειδή υπάρχεις, αν χρειάζεται να γίνεσαι λιγότερο εσύ για να παραμένει εκείνος -τότε ίσως δεν έχεις βρει έναν σύντροφο.

Έχεις βρει έναν καθρέφτη στον οποίο σιγά σιγά εξαφανίζεσαι.

Ο κατάλληλος άνθρωπος δεν σου αφαιρεί τις μοναξιές. Τις κάνει λιγότερο φοβιστικές.

Δεν σε ολοκληρώνει. Δεν μπορεί κανείς να κάνει αυτή τη δουλειά για λογαριασμό σου.

Σε συναντά όμως ολόκληρο, όσο ολόκληρος μπορείς να είσαι, και δεν τρομάζει από τις ρωγμές.

Και ίσως τελικά ο έρωτας να μην είναι η εύρεση κάποιου που θα συμπληρώσει τα κενά σου, αλλά η συνάντηση δύο ανθρώπων που έχουν συμφιλιωθεί, όσο μπορούν, με τα κενά τους και αποφασίζουν να μη φοβηθούν ο ένας τα σκοτάδια του άλλου.

Γιατί ο έρωτας δεν είναι η εύρεση κάποιου που θα σε κάνει να ξεχάσεις τον εαυτό σου.

Είναι η συνάντηση κάποιου δίπλα στον οποίο δεν χρειάζεται να τον υποδύεσαι.

Κι ίσως το πιο δύσκολο σημάδι να αναγνωρίσεις είναι αυτό: Με τον κατάλληλο άνθρωπο δεν αισθάνεσαι ότι κέρδισες κάποιον. Αισθάνεσαι ότι δεν χρειάζεται πια να χάνεις τον εαυτό σου για να μη χάσεις εκείνον.