Υπάρχει μια ηλικία στη ζωή όπου ο άνθρωπος κουράζεται να εξηγεί. Όχι επειδή δεν έχει πια λόγια, αλλά επειδή ανακαλύπτει πως ορισμένα πράγματα χάνουν την αξία τους τη στιγμή που πρέπει να αποδειχθούν. Δεν χρειάζεται να πείσεις κανέναν πως είσαι αυτό που είσαι. Όπως δεν χρειάζεται η θάλασσα να εξηγήσει γιατί είναι βαθιά.
Τότε έρχεται η γαλήνη.
Όχι σαν δώρο. Σαν κατάκτηση.
Είναι η σιωπή που μένει όταν φύγουν από μέσα σου οι φωνές των άλλων. Οι προσδοκίες τους, οι κρίσεις τους, οι μικρές τους απαιτήσεις να είσαι κάτι διαφορετικό από αυτό που μπορείς και θέλεις να είσαι.
Και δίπλα της στέκεται η αξιοπρέπεια.
Δεν φωνάζει. Δεν εκδικείται. Δεν ζητάει χειροκρότημα. Ξέρει να φεύγει από τραπέζια όπου η παρουσία της θεωρείται δεδομένη και από σχέσεις όπου η απουσία της δεν θα γίνει ποτέ αισθητή.
Ίσως τελικά η αξιοπρέπεια να είναι η τέχνη του να μη διαπραγματεύεσαι την ψυχή σου.
Κι η γαλήνη, η ανταμοιβή.
Γιατί κάποτε καταλαβαίνεις πως δεν είναι απαραίτητο να κερδίζεις κάθε μάχη. Μερικές μάχες κερδίζονται απλώς όταν αποφασίζεις να μην τις δώσεις.
Κι έτσι, χωρίς θόρυβο, χωρίς μεγάλες δηλώσεις, ο άνθρωπος επιστρέφει στον εαυτό του.
Με λιγότερους ανθρώπους ίσως.
Με λιγότερες αυταπάτες σίγουρα.
Αλλά με κάτι πολύ πιο σπάνιο:
να μπορεί να κοιτάζει τον καθρέφτη του χωρίς να χρειάζεται να απολογηθεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου