Το ψυγείο είναι ίσως το πιο ταπεινό μουσείο του σπιτιού.
Δεν έχει εισιτήριο, φύλακα ούτε γυάλινη προθήκη. Έχει μόνο ένα κομπρεσέρ που γουργουρίζει και δεκάδες μικρά μαγνητάκια κολλημένα στην πόρτα του, σαν να προσπαθούν να κρατήσουν τον κόσμο στη θέση του.
Ένα από τη Ρώμη. Ένα από το Λονδίνο. Ένα από την Αυστρία. Ένα από την Σλοβακία. από ένα νησί που επισκέφτηκες πριν χρόνια. Ένα που σου έφερε κάποιος άλλος, επειδή θυμήθηκε πως κάποτε είπες ότι ήθελες να πας εκεί. Ένα που σου έφερε ο γιος σου, ένα που απόμεινε από την πρώην σου.
Κανένα δεν είναι ιδιαίτερα πολύτιμο. Κι όμως, αν πέσει ένα, σκύβεις και το μαζεύεις.
Γιατί τα μαγνητάκια δεν κολλάνε πραγματικά στο ψυγείο. Κολλάνε στον χρόνο.
Κρατούν πάνω στην πόρτα μικρά κομμάτια από ζωές που θα μπορούσαν να είχαν ξεχαστεί. Ένα τοπίο, μια ημερομηνία, ένα πρόσωπο, μια θάλασσα, ένα αστείο. Η γεωγραφία γίνεται ξαφνικά προσωπική ιστορία.
Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο παράξενο.
Όσο περισσότερα μαγνητάκια αποκτάς, τόσο λιγότερο μοιάζει το ψυγείο με ψυγείο.
Μοιάζει με χάρτη.
Μόνο που είναι ένας χάρτης χωρίς σύνορα, χωρίς πρωτεύουσες και χωρίς πολέμους. Η Ρώμη μπορεί να βρίσκεται δίπλα στην Κρήτη, το Σικάγο πάνω από ένα χωριό της Ηπείρου και μια παραλία δίπλα σε ένα τηλέφωνο πιτσαρίας.
Η ζωή δεν ταξινομεί τις αναμνήσεις με αλφαβητική σειρά. Τις κολλάει όπου βρει.
Κάποτε, βέβαια, το ψυγείο γεμίζει.
Δεν υπάρχει πια χώρος για καινούργιο μαγνητάκι. Κι εκεί αρχίζει το πραγματικό ταξίδι.
Γιατί ίσως τα μαγνητάκια του ψυγείου δεν υπάρχουν για να θυμόμαστε πού πήγαμε. Υπάρχουν για να μας θυμίζουν πως, παρ’ όλα αυτά, δεν μείναμε στο ίδιο μέρος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου