Η πίτσα είναι μια μικρή κοσμογονία που ψήνεται στους διακόσιους πενήντα βαθμούς.
Στην αρχή υπάρχει το αλεύρι. Ένα λευκό, αθώο τίποτα. Μετά έρχεται το νερό, η μαγιά, το αλάτι, λίγο λάδι -και ξαφνικά το τίποτα αποκτά ελαστικότητα, μνήμη και μέλλον. Η ζύμη αρχίζει να αναπνέει. Εδώ βρίσκεται το πρώτο μυστικό: μην ενοχλείς τη ζύμη όταν ονειρεύεται. Άφησέ την ήσυχη.
Η μαγιά είναι ένας μικρός αναρχικός. Δεν υπακούει στο ρολόι. Δεν ενδιαφέρεται για deadlines. Τρώει ζάχαρη, παράγει αέριο και, χωρίς να έχει διαβάσει ούτε μία σελίδα φιλοσοφίας, μας διδάσκει ότι η μεταμόρφωση χρειάζεται χρόνο και ότι κάθε μορφή ζωής αφήνει πίσω της φυσαλίδες.
Ύστερα έρχεται η ντομάτα. Η ντομάτα δεν είναι σάλτσα. Είναι ο ήλιος αφού αποφάσισε να γίνει φρούτο και μετά μετάνιωσε.
Το τυρί από πάνω λιώνει σαν μικρή γεωγραφική ήπειρος που έχασε τα σύνορά της. Η μοτσαρέλα δεν ρωτάει ποιος είναι πλούσιος, ποιος φτωχός, ποιος έχει δίκιο. Λιώνει για όλους.
Και τότε η πίτσα μπαίνει στον φούρνο. Για λίγα λεπτά όλα κρίνονται στη φωτιά.
Η ζύμη φουσκώνει, οι άκρες καίγονται λίγο, το τυρί αποκτά εκείνες τις μικρές καφέ κηλίδες που μοιάζουν με χάρτες άγνωστων ηπείρων και η κουζίνα γεμίζει μια μυρωδιά που κάνει ακόμη και τον πιο αμετανόητο μοναχικό να πιστεύει πως ίσως τελικά η ζωή έχει λόγο.
Το παράξενο είναι πως κανείς δεν έβαλε μέσα στη συνταγή την ευτυχία.
Κι όμως βρίσκεται εκεί.
Ίσως επειδή η σπιτική πίτσα δεν είναι ποτέ μόνο πίτσα. Είναι η στιγμή που η ύλη, ύστερα από αρκετή θερμοκρασία και λίγη υπομονή, αποφασίζει να γίνει ανάμνηση.
Κόβεις το πρώτο κομμάτι.
Το σηκώνεις.
Το τυρί τεντώνεται ανάμεσα στο πιάτο και στο στόμα σου σαν τελευταία απόδειξη ότι κάποια πράγματα αρνούνται ακόμη να χωριστούν.
Και τότε καταλαβαίνεις το πραγματικό μυστικό:
η πίτσα δεν φτιάχτηκε για να τη φας.
Φτιάχτηκε για να έχεις κάποιον δίπλα σου όταν τελειώσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου