Η πρόκληση δεν αρχίζει όταν ξεπερνάς ένα όριο. Αρχίζει λίγο πριν -εκεί, στην παράξενη στιγμή που το όριο γίνεται ορατό και κανείς δεν ξέρει αν πρέπει να το πλησιάσει ή να απομακρυνθεί.
Ένα βλέμμα που κρατάει λίγο περισσότερο. Μια σιωπή που δεν βιάζεται να τελειώσει. Μια απόσταση που μοιάζει ξαφνικά μικρότερη απ’ όσο είναι. Τίποτε δεν έχει συμβεί· κι όμως, κάτι έχει ήδη αλλάξει.
Τα όρια της πρόκλησης δεν χαράσσονται πάνω στο σώμα. Χαράσσονται στη φαντασία. Εκεί όπου μια λέξη μπορεί να σημαίνει περισσότερα απ’ όσα λέει, μια κίνηση να αφήνει πίσω της μια σκέψη και μια σιωπή να γίνεται πιο εύγλωττη από μια εξήγηση.
Ίσως η αληθινή πρόκληση να βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την αμφιβολία: πόσο κοντά μπορείς να σταθείς χωρίς να ακυρώσεις την απόσταση που γεννά την επιθυμία;
Γιατί υπάρχουν όρια που δεν φτιάχτηκαν για να παραβιάζονται, αλλά για να γνωρίζουμε πόσο μπορούμε να τα πλησιάσουμε. Κάπου εκεί, ακριβώς πάνω στα όρια της πρόκλησης, αρχίζει το παιχνίδι του ανείπωτου -εκεί όπου τίποτε δεν συνέβη ακόμη και, ίσως γι’ αυτό, μπορούν να συμβούν τα πάντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου