Το ανικανοποίητο δεν είναι πάντοτε έλλειψη. Μερικές φορές είναι ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος συνεχίζει να επιθυμεί.
Θέλει αυτό που δεν έχει, και μόλις το αποκτήσει, αρχίζει να επιθυμεί αυτό που βρίσκεται λίγο πιο πέρα. Σαν να υπάρχει μέσα του μια αόρατη γραμμή που μετακινείται κάθε φορά που πλησιάζει. Δεν είναι ο προορισμός που τον κρατά σε κίνηση· είναι η απόσταση από αυτόν.
Κάπου εκεί γεννιέται το παράδοξο: η επιθυμία χρειάζεται το ανεκπλήρωτο για να παραμένει ζωντανή. Όταν όλα αποκτώνται, η προσμονή πεθαίνει. Και μαζί της, καμιά φορά, ένα κομμάτι της απόλαυσης.
Υπάρχει όμως ένα όριο.
Γιατί άλλο να μη χορταίνεις τη ζωή κι άλλο να μην μπορείς να τη χαρείς ποτέ. Άλλο η δίψα για το περισσότερο κι άλλο η αδυναμία να αναγνωρίσεις το αρκετό. Το πρώτο μπορεί να είναι δημιουργία. Το δεύτερο μπορεί να γίνει φυλακή.
Ίσως τελικά το ανικανοποίητο να μην είναι ο εχθρός της ευτυχίας, αλλά η σκιά της.
Και το πιο δύσκολο μάθημα δεν είναι να αποκτήσεις αυτό που θέλεις.
Είναι να ξέρεις πότε αυτό που έχεις είναι αρκετό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου