Η μαγειρική είναι ίσως η πιο ταπεινή μορφή ποίησης. Δεν γράφεται με μελάνι, αλλά με αλεύρι, λάδι, φωτιά και χρόνο. Δεν χρειάζεται χαρτί· χρειάζεται ένα τραπέζι ή έναν πάγκο.
Κάθε υλικό είναι μια λέξη. Η ντομάτα, το αλάτι, το κρεμμύδι, το κρασί, ένα φύλλο βασιλικού. Μόνα τους λένε λίγα. Η τέχνη αρχίζει όταν κάποιος ξέρει πώς να τα βάλει το ένα δίπλα στο άλλο. Όπως ακριβώς στην ποίηση: δεν αρκούν οι λέξεις· χρειάζεται η μεταξύ τους σιωπή.
Η φωτιά είναι ο ρυθμός. Ο χρόνος, η στίξη. Το μαχαίρι κόβει, αλλά ταυτόχρονα μεταμορφώνει. Το ζύμωμα ενώνει. Το βράσιμο μαλακώνει. Το ψήσιμο αφήνει πάνω στην ύλη το αποτύπωμα μιας στιγμής που δεν επαναλαμβάνεται ποτέ ακριβώς ίδια.
Και υπάρχει κάτι ακόμη: η μαγειρική, όπως και η ποίηση, δεν φτιάχνεται μόνο για εκείνον που τη δημιουργεί. Ολοκληρώνεται όταν κάποιος άλλος τη γεύεται.
Γι’ αυτό ένα καλό φαγητό δεν είναι απλώς συνταγή. Είναι μνήμη, επιθυμία, προσφορά. Είναι ο τρόπος με τον οποίο η ύλη γίνεται συναίσθημα και το καθημερινό αποκτά κάτι από το αιώνιο.
Ίσως τελικά αυτό να είναι η ποίηση: να παίρνεις τα απλά πράγματα που σου έδωσε η ζωή και, χωρίς να τα προδώσεις, να τους αλλάζεις τη γεύση.
Γιατί και στην κουζίνα, όπως και στην ποίηση, το θαύμα δεν βρίσκεται στα υλικά. Βρίσκεται στον τρόπο που τα ενώνεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου