Η λέξη "literature" έχει μια ταπεινή καταγωγή. Προέρχεται από τη λατινική "littera", που σημαίνει «γράμμα του αλφαβήτου». Από αυτήν γεννήθηκε η "litteratura" -η γραφή, η μάθηση, η γραμματική, η γνώση των γραμμάτων. Αργότερα πέρασε στα γαλλικά ως "literature" και, τον 14ο αιώνα, μεταπήδησε στην αγγλική γλώσσα, όπου σήμαινε αρχικά τη γνώση των βιβλίων, τη μόρφωση. Μόνο αργότερα απέκτησε τη σημερινή της σημασία: λογοτεχνία: το σύνολο των καλλιτεχνικών γραπτών έργων. Την ποίηση, την πεζογραφία, την θεατρική γραφή και την σεναριογραφία.
Κι έτσι, πίσω από μια λέξη που σήμερα μοιάζει να ανήκει αποκλειστικά στον κόσμο των βιβλίων, κρύβεται κάτι πολύ πιο απλό: ένα γράμμα.
Ένα μικρό σημάδι πάνω στο χαρτί.
Κι όμως, από αυτό το σημάδι ο άνθρωπος έφτιαξε κόσμους. Έγραψε την αγάπη του, τον φόβο του, τον θάνατό του, την επιθυμία του. Έφτιαξε ήρωες που δεν υπήρξαν ποτέ και, μέσα από αυτούς, είπε την αλήθεια για ανθρώπους που υπήρξαν. Έγραψε για θάλασσες που δεν ταξίδεψε, για πόλεις που δεν είδε, για έρωτες που ίσως δεν τόλμησε.
Η λογοτεχνία είναι, τελικά, η παράξενη τέχνη να δίνεις σώμα στο άυλο.
Τα γράμματα είναι μικρά. Οι κόσμοι που μπορούν να χωρέσουν μέσα τους είναι απέραντοι.
Μια λέξη μπορεί να γίνει μνήμη. Μια φράση μπορεί να γίνει τραύμα. Ένας στίχος μπορεί να γίνει παρηγοριά. Ένα μυθιστόρημα μπορεί να μας επιστρέψει έναν άνθρωπο που χάσαμε ή να μας συστήσει έναν άνθρωπο που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ.
Και ίσως γι’ αυτό η αρχαία, ταπεινή "littera" εξακολουθεί να έχει κάτι σχεδόν μαγικό.
Γιατί η λογοτεχνία δεν είναι τελικά τίποτε περισσότερο -και τίποτε λιγότερο- από την προσπάθεια του ανθρώπου να μετατρέψει τα γράμματα σε ζωή.
Κι όταν το καταφέρνει, τα γράμματα παύουν να είναι γράμματα.
Γίνονται άνθρωποι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου